Geestige ode aan het fenomeen ‘badhuis’

‘Baden’ is een theatrale ode aan het fenomeen ‘badhuis’, die wordt gespeeld door Liesbeth Rood, Jiske Gunkel en Marije Scheerder. In de licht-absurdistische voorstelling staan drie beheersters van een lokaal badhuis aan de vooravond van de sluiting van het instituut. Het stuk komt mooi tot zijn recht in het vroegere badhuis aan het Leidseplein, waar het zondagmiddag- en avond nog is te zien. Deze locatievoorstelling is onderdeel van het Haarlem Cultuur Festival.

 

De witte handdoeken liggen klaar, alsook de flesjes met frisse geurtjes. We verplaatsen ons naar de tijd dat nog niet elk huishouden in het bezit was van een douche of bad, waardoor voor ‘een paar cents’ wekelijks een gang naar het wijkbadhuis moest worden gemaakt.
Het Tweede Volksbadhuis werd in 1903 gebouwd naar ontwerp van architect S. Roog en was bestemd voor de bewoners van de toenmalige arbeiderswijk de Leidsebuurt. Door enthousiaste buurtbewoners is het rijksmonument inmiddels mooi opgeknapt en zijn er allerlei evenementen, van muziekuitvoeringen tot buurtbijeenkomsten en open podia.

Volksbadhuis Leidseplein, Haarlem
(archieffoto)

Met drie losse deuren worden de badruimtes verbeeld, op elk exemplaar hangt een bordje: ‘vrij’, met op de achterkant uiteraard ‘bezet’. De drie badjuffrouwen mijmeren over het feit dat het de laatste dag is dat het badhuis in functie is, en drinken een kopje thee met ‘iets lekkers’. Ondertussen fantaseren ze over een ander betrekking, waarbij de droom niet helemaal in verhouding staat tot de realiteit. Veel tijd is er niet, want de boel moet worden opgeruimd en schoongemaakt: de spulletjes gaan weldra met het busje van de kringloop mee.


Als toeschouwers krijgen we nog wat weetjes mee over het fenomeen ‘badhuis’, zoals het feit dat in het jaar 1818 het eerste badhuis is Nederland werd geopend, een pand dat thans nog bekend is onder een andere, internationaal bekende naam. Ook het verschijnsel ‘zingen onder de douche’ komt op geestige wijze aan de orde. Uiteraard is één van de drie degene die het gevoel krijgt ‘alles alléén te moeten doen’. Dat levert grappige, bijna gênante momenten op.

Al met al is ‘Baden’ een vermakelijk stuk, waarbij de kanttekening kan worden geplaatst dat er wellicht theatraal iets meer in had gezeten. Het feit dat het badhuis dicht moet, is mijns inziens als verhaallijn net iets te dun. Een ‘indringer’ van buitenaf (een Alex van Warmerdam-achtige badhuisbezoeker die de boel ontregelt) had een spannende toevoeging kunnen zijn. Maar ‘Baden’ heeft inmiddels veel enthousiaste reacties gekregen van het aanwezige publiek. Vanmiddag (praktisch uitverkocht) en vanavond is ‘Baden’ (toegang 7,50 euro) nog te zien in het Badhuis aan het Leidseplein.

TEKST en foto’s: PAUL LIPS

Poëtisch dromen met Pastinaak & de Vergeten Groenten

Pastinaak & de Vergeten groenten (pr-foto)

Ik moest nodig naar de kapper. Maar telkens als ik mijn fiets stalde bij een barbier bleken er vier of vijf wachtenden voor me. Die tijd gunde ik me niet. Het duurde en duurde maar. De uiteindelijke oplossing kwam nadat ik een repetitie van de Haarlemse band Pastinaak & de Vergeten Groenten in oefenruimtencomplex Het Slachthuis had bijgewoond. Zaterdag is deze bijzondere band te zien tijdens ProefPark in het Kenaupark.

De leden hebben elkaar alweer een tijdje niet gezien deze wisselvallige zomer. ,,Hoe gaat het met iedereen? Allemaal een fijne vakantie gehad?’’, zegt zanger-toetsenist Jelle Hoekstra, terwijl bassist Gijs Weijers en slagwerker Maarten Kuiper een latin-groove inzetten, waarover gitarist Thijs Hoekstra improviseert. Luuk Hoekstra zit gebogen over de accordeon en wacht rustig af. Zangeres Sanne Smits en mandolinespeler Jeroen Berkvens zijn deze avond verhinderd. ,,Repetities plannen met z’n zevenen is echt een hel’’, lacht Gijs.


,,Dit is een kutversterker’’, klinkt het. Een bromtoon als een scheerapparaat klinkt op uit de geluidskast. Een kabel wordt snel vervangen. Het duurt nog even eer de instrumenten en versterkers helemaal zijn afgesteld, dus is er tijd om een en ander te vertellen over het ontstaan van Pastinaak & de Vergeten Groenten. Jelle Hoekstra en Sanne Smits kwamen vorig jaar op het idee tijdens een afstudeerproject aan de Toneelacademie van Maastricht. Jelle: ,,We zagen het voor ons, een ‘Haarlem Show’, in neonletters boven de entree van een theaterzaal. Het project moest gaan over mensen. We zijn sowieso gefascineerd door mensen en hun verhalen, dus het paste goed. We zijn begonnen met het interviewen van mensen uit onze omgeving. Sommigen kenden we, anderen nauwelijks. We hebben ons daarbij mede laten inspireren door ‘De Speeldoos’ van Roosbeef en Torre Florim van De Staat, die zich voor de liedjes op die plaat baseerden op gesprekken met mensen met verschillende verstandelijke beperkingen.’’

 

De liedjes van Pastinaak & de Vergeten Groenten gaan veelal over Haarlemmers, Geen bekende Haarlemmers, maar kleine verhaaltjes over alledaagse personen met hun verlangens, dromen en soms moeizame streven hun leven richting te geven. Dat levert verrassende, soms ronduit poëtische resultaten op. Neem het lied ‘Beren Op De Weg’, over ‘Angelique’, die droomt van een eigen zaak, waarin zowel meubels worden verkocht als koffie en lekkere lunches. En dan ’s avonds de zon in de zee zien zakken’. Het zijn de beren op de weg die tot nog toe verhinderen dat de droom tot stand komt.


Zo’n zeven liedjes zijn er inmiddels, lacht vader Luuk Hoekstra. Jelle: ,,Inderdaad nog niet al te veel, maar tijdens het schrijven streven we naar perfectie. Elk woord moet worden gewogen. In het lied moet de persoonlijkheid van die figuur doorklinken, alsof degene het verhaal zelf vertelt. Ik zou heel graag een paar dagen willen blocken om nieuw materiaal te schrijven.’’
Vervolgens klinkt ‘Het Wapen’, een levenslied met smartlapgehalte dat gaat over John, de uitbater van het Wapen van Bakenes, gevestigd in de rosse buurt van de Spaarnestad.
… ,,Ik ben een echte kroegbaas
John is de naam
Ik heb veel gezien
En meegemaakt
De hele santekraam…’’

‘Het Wapen’ beschrijft de sfeer in het ‘toevluchtsoord voor iedereen’, waar het warm is, en waar lief en leed wordt gedeeld. Een fraaie tweestemmige solo met elektrische gitaar (Thijs) en accordeon (Luuk ) vormt de kers op de muzikale taart.

Zeven liedjes, je zou zeggen dat het enigszins karig is om zalen mee te vullen. Toch hebben Pastinaak & de Vergeten Groenten al een aantal mooie wapenfeiten achter de naam staan, waaronder optredens tijdens Parksessies en Gluren bij de Buren, alsook deelname aan de Rob Acda Award, waar zelfs de publieksprijs werd weggesleept. De prijs bestond uit een optreden tijdens Koningsdag op de Nieuwe Groenmarkt. ,,Een van de leukste optredens die we hebben gedaan. Alle randvoorwaarden, zoals geluid en stageplan waren dik in orde.’’

Stap voor stap wordt gewerkt aan de carrière van Pastinaak & de Vergeten Groenten. In de studio van Jan -Paul van der Meij in Wijk aan Zee zijn reeds opnamen gemaakt. Dat de zevenkoppige band bestaat uit jonge muzikanten en ‘oudere jongeren’ ervaren de leden zelf als geen enkel probleem. Thijs: ,,Via je ouders neem je kennis van allerlei muziek, dat gaat van Bach tot Deep Purple.’’
Jelle: ,,Wij vinden The Doors, The Beatles en de Stones ook geweldig.’’ Maarten: ,,De energie die van de bandleden afstraalt heeft ook z’n weerslag op mij als drummer.’’

Het van een aanstekelijke punk-gitaarriff voorziene ‘Kapper Frans’ klinkt door de ruimte. Het lied duurt nauwelijks langer dan twee minuten en vertelt het geestige verhaal van kapper Frans: ‘Ik heb heel veel sjans, vrouwen staan in de rij, om geknipt te worden door mij’.
Kapper Frans bestaat dus echt, hij heeft zijn zaak aan de Barrevoetestraat, ingeklemd tussen pizzeria Papi en Melgers drankenhandel. ,,Daar moet je heen gaan’’, raadt Luuk aan. ,,Maar je moet er wel de tijd voor nemen. Het kan zijn dat je er de hele middag mee kwijt bent. Wij kwamen er vroeger met de hele familie. Jelle gaat nog altijd.’’
Jelle: ,,Het is gewoon een warm persoon, hij houdt van gezelligheid en praat honderduit. Soms pakt hij een biertje er bij, en knippen maar. Als je daar heen gaat beleef je de leukste uren van de hele week.’’

 

Zo is geschied. ‘HET gaat door waar anderen kappen’, staat er te lezen op de etalage. Het is maandag en Frans Huntelaar opent juist zijn zaak. ,,Even de deur open zetten wat die kaaslucht van de buren komt allemaal mijn kant op.’’ Het blijkt dat er een pop-up kaaswinkeltje naast Melgers is geopend met ‘tweehonderd soorten kaas’. Weldra klinkt het geluid van de schaar en tondeuse en is kapper Frans in vol bedrijf. Ondertussen vertelt hij over het optreden van Pastinaak & de Vergeten Groenten in de zaak. ,,Ik had de straat een stukje afgezet met pallets en had gezegd: okee, jullie kunnen om vier uur ’s middags spelen. Om vijf uur gaat Papi open. Daarna komt rond half zes vast de politie, omdat ik geen vergunning heb aangevraagd.’’
Het optreden werd een groot succes. Frans’ vriendin kreeg wel even een hoofd als een tomaat toen ‘Kapper Frans’ door de zaak klonk. De politie reed inderdaad rond zes uur langs, een agent draaide het raampje open, stak de duim op en zei: ‘Jullie hebben het gezellig, mooi zo.’’
Inmiddels is Spaarnestroom-verslaggever Paul Lips keurig geknipt, en het valt niet eens echt op. Dat zijn de beste kappers. Hulde aan Kapper Frans.

INTERVIEW: Paul Lips

Pastinaak & de Vergeten Groenten speelt zaterdag 26 augustus tijdens ProefPark Haarlem Zomereditie in het Kenaupark. Aanvang 14:15 uur.

 

 

 

 

 

 

WAT INSPIREERT… FALCO BLOEMENDAL

Falco Bloemendal is hostelmanager bij Stayokay aan het Jan Gijzenpad te Haarlem-Noord. Daarnaast is hij voorzitter van de afdeling Noord-Holland  van Koninklijke Horeca Nederland, imker en voorzitter van de Imkervereniging Haarlem en Omstreken. Per 1 november gaat Bloemendal aan de slag als  centrummanager binnenstad Haarlem.
Allereerst geeft Bloemendal een korte rondleiding door het pand, dat ooit bekend stond als ‘jeugdherberg Jan Gijzen’. ,,We hebben per jaar 28.000 overnachtingen, 12.000 dineetjes, 8000 lunches en 140 feesten”, zegt hij niet zonder trots. Uiteindelijk belanden we in de ruimte waar aan de wand een gitaar van het model Telecaster, een banjo en een basgitaar hangen. Ook een trompet, een paar schaatsen en een autoharp sieren de caféruimte, waar tijdens het winterseizoen de ‘Stayokay Sunday Music Sessions’ op de late zondagmiddag worden gehouden.


Hoe is de stemming?
,,Goed. We zitten in het hoogseizoen, dat betekent heel veel gasten, zowel in groepsverband als individueel. Er zijn allerlei leuke evenementen in de stad, dus we zitten praktisch altijd vol.”
Dat is wel eens anders geweest bij deze Stayokay-vestiging?
,,Toen ik hier zo’n zes jaar geleden kwam liep het voor geen meter. Ik was eerder betrokken bij de pre-opening van Stayokay Amsterdam Zeeburg, en manager bij Staokay Heemskerk. De liefde bracht me in Haarlem. Ik wilde hier aan de slag en dacht: ik ga het gewoon doen. Ik kan weinig fout doen. Ik heb van alles aangepakt, ook op het gebied van duurzaamheid. Daar heb ik de Vlinderstichting bij betrokken. We hebben nu een vlindervriendelijke tuin. Het is fantastisch om hier te werken en gastvrijheid te bieden.”
Waar groeide je op?
,,Ik ben geboren in Zwolle, dus ik ben een blauwvinger. Dat is een bijnaam die nog stamt uit de tijd van de rivaliteit tussen de Kampenaren – uit Kampen – en die van Zwolle. De inwoners van Zwolle besloten het carillon – uit de door brand verwoeste kerk – te koop aan te bieden aan de Kampenaren. Maar ze vroegen daar vierenhalf keer zo veel geld voor. De Kampenaren betaalden in koperen muntstukken, en daar krijg je dus blauwe vingers van.”
,,Vervolgens zijn we met het gezin verhuisd naar Winterswijk, een omgeving met heel veel groen. Melk halen bij de boer, feeling krijgen met de natuur en zo. In Arnhem ben ik een studie natuurmilieutechnieken gaan doen. Vervolgens werd ik sous chef in restaurant De Zwaan in Winterswijk. In Leeuwarden ben ik daarna de Hogere Hotelschool gaan doen.”
Hoe was de sfeer thuis?
,,In het gezin groeide ik op als zoon van twee dove ouders, met nog een broer en zus. Je leert dan al snel om elkaar te verstaan via liplezen en gebarentaal. Ik was pas zestien jaar oud toen ik mijn eerste radiootje kreeg. Van muziek heb ik in mijn jeugd eigenlijk weinig meegekregen. De eerste cd die ik kocht was van Guns ’n Roses.”

Bijenstand Schoteroog, Waarderpolder (foto Falco Bloemendal)

De natuur heeft duidelijk je interesse, als voorzitter van de Imkervereniging Haarlem en Omstreken. Onlangs werd de hangplek voor bijen ‘Schoteroog’ geopend in de Noordkop van de Waarderpolder…
,,Als Imkervereniging ben je natuurlijk altijd op zoek naar goede plekken voor de bijtjes. Wij waren op zoek naar een locatie waar we beginnende imkers kunnen opleiden. Met Ruud Meijer van Parkmanagement van de gemeente, en Bruno Giebels van de Industriekring Haarlem hebben we een plan ontwikkeld. Die strook in de Noordkop was een stukje verwaarloosd terrein waar veel troep belandde, zoals plastic en ander vuilnis. Het is ook het gebied waar de rugstreeppad huist, dus van belang om het in stand te houden. Er zijn daar poeltjes aangelegd en Spaarnelanden zorgt voor het groot onderhoud. Wij kregen de mogelijkheid om daar die bijenstand aan te leggen, op voorwaarde dat we dan garant staan voor het schoonhouden van die strook. Dat doen we, en begin juli heeft wethouder Joyce Langenacker deze bijenstand samen met imker Ferry Schutzelaars officieel geopend.”

Hans Vonkeman

,,Een van die bijenkorven is een zogeheten ‘Sunhive’. Gedurende aanloop van het project is één van de aanjagers, Hans Vonkeman, veel te vroeg overleden. Hans Vonkeman was zeer geïnteresseerd in alternatieve vormen van bijenhouden, en met name de ‘Sunhive’ had zijn aandacht. Collega’s van Hans van het ict-bedrijf Furore hebben geholpen de bijenstand te realiseren en hebben in samenwerking met de imkervereniging een ‘Sunhive’  speciaal ter nagedachtenis geplaatst op het terrein. Ik vind het mooi dat ik met veel verschillende projecten bezig mag zijn, waarbij de verschillende betrokken partijen allerlei dingen van elkaar kunnen leren. Had jij trouwens al een potje Haarlemse Honing?”


Hoe gaat het met de Stayokay Sunday Music Sessions?
,,Een idee van Alain Timmers en mij, om de ruimte hier ook op de zondagnamiddagen te benutten. Artiesten kunnen ervaring opdoen, wij bieden ze een podium. Lekker intiem, de afstand is niet meer dan een meter. Mijn ervaring is dat livemuziek praktisch altijd blije gezichten oplevert. Neem ook zo’n evenement als De Grootste Band van Nederland. We hebben hier tijdens die sessions allerlei singer-songwriters en soms ook hele heavy bands die het doen in een akoestische setting. Overigens hebben nu de barman en de kok van Stayokay samen een lied geschreven, dus ik hoop dat we binnenkort hun eerste optreden mogen verwachten hier.”


Per 1 november ga je aan de slag als centrummanager binnenstad Haarlem. Zin in?
,, Ik heb beloofd om hier niet teveel over te zeggen om de huidige centrummanager Fred Postma niet voor de voeten te lopen. Ik kijk er in ieder geval zeker naar uit. Vanaf 1 november draagt Fred het in twee maanden over. Ik zal per januari 2018 de functie volledig vervullen.”

Je hebt dus een brede muzieksmaak… Van welke muziek hou je momenteel?
,,Het gevolg van het opgroeien in een omgeving met dove ouders is dat ik eigenlijk alle soorten muziek wel leuk vind, behalve r & b. Ik hou erg van blije muziek, rhythm and blues, bluegrass, ook wel klassieke muziek, zoals Vivaldi, die ik dan keihard in de auto draai. Hoewel ik het jammer vind dat ik nooit muziekles heb gehad kan ik erg van optredens van anderen genieten. Welke clip je bij dit artikel kunt plaatsen? ‘The whole of the moon‘ van The Waterboys. Dat gaat over hoe je naar dingen kijkt. De één ziet een halve maan, de ander een volle. Net als dat glas dat halfleeg of half vol is.”
INTERVIEW: PAUL LIPS

 

TRIO CHANTE BIEDT WINKELENDE SCHALKWIJKBEWONERS VERSTROOIING


Winkelcentrum Schalkwijk staat deze zomerweek weer eens in het teken van het zogeheten DAK. In maart ging OnderDAK van start, waarbij inwoners van de wijk elkaar kunnen ontmoeten bij de loungehoek tegenover de HEMA, of bij het podium en de multifunctionele vloer tussen Blokker en Subway. Afgelopen zaterdag speelde daar het trio Chante en bracht Franstalige en Nederlandstalige chansons. 

Met enige regelmaat zijn er (semi-)akoestische optredens van verschillende formaties te zien in het Winkelcentrum. Je moet er als muziek-act ook een beetje moed voor hebben, want de voorbijgangers komen natuurlijk om te winkelen en lijken vaak niet al te veel belangstelling te hebben voor muzikale strapatsen. Bij een trio als Chante – bestaande uit Nicolette Knape (zang), Maria Eldering (viool/zang) en Jasper Swunk (klavier) lijkt dat aanvankelijk ook zo. ,,Ik heb de tijd nog meegemaakt dat je hier in het winkelcentrum bijna over de hoofden kon lopen’’, mompelt de aanwezige John, die zijn camera heeft meegenomen. Het is nog vroeg rond het middaguur, als Chante de toon zet met enkele Franse chansons, waaronder het door Edith Piaf bekend geworden ‘Non, je ne regrette rien’.

Zodra het aanstekelijke ‘Vrijheid’ (bekend van Liesbeth List) door de ruimte klinkt verlaat ook de schoenmaker van Jac Woestenburg even zijn leest om naar de muziek te luisteren. Verder beweegt een heer met zijn looprek traag richting een zuidelijke uitgang van het winkelcentrum.

Maar daar komen Idris en Maaike met hun kinderwagen aangewandeld. Het gezin komt uit Amsterdam en woont sinds kort in het wijkje bij de bibliotheek. ,,Ze heeft een goeie stem’’, zegt Maaike over Nicolette Knape. ,,We komen hier gewoon boodschappen doen en wisten niet dat er muziek zou zijn. Toch leuk om er nog even naar te luisteren. Ze trekken echt de aandacht.’’ De eerste set wordt besloten met het opzwepende ‘Dans le port Amsterdam’ van de koning-keizer-admiraal Jacques Brel, het lied over de zeelui die gaan zuipen, en dames van lichte zeden bezoeken, om vervolgens te pissen en huilen op ‘de ontrouw der wijven’.

Donderdagmiddag 27 juli wordt dat andere ‘DAK’ weer geopend. Na het succes van vorige zomer is er ook dit jaar weer het ‘DAK’ boven op de parkeergarage Schalkwijk, met veel activiteiten en optredens. Vanaf 13.00 uur speelt het Ricciotti Ensemble, waarna wethouder Joyce Langenacker om 14.30 uur de officiële opening zal verrichten.

TEKST & FOTO’S: PAUL LIPS

PARKSESSIES-KRANT VAN ARTWISE ONLINE!

foto (c) Artwise

Woensdagavond 19 juli is er keihard gewerkt door vele kinderen tijdens ParksessieS editie#2. Onder leiding van Vera en Julia West van Artwise werd de zogeheten ParksessieS-krant vervaardigd, een bonte collage van met de typemachine geschreven artikelen, tekeningen en foto’s. De kinderen hadden het prima naar hun zin en interviewden ParksessieS-gangers, hetgeen live via Facebook werd uitgezonden. Ook ParksessieS-presentator Joshua Baumgarten werd geïnterviewd en werkte graag mee.

foto (c) Artwise

De volledige krant kan gelezen via de link:

https://view.publitas.com/jingo-bv/parksessies-krant/page/1

BOEKINGEN ARTWISE VIA:

http://www.artwise.nu/

Kinderen maken met Artwise woensdag 19 juli een speciale ‘Parksessies-krant’ op Parksessies #2

Julia en Vera hebben zin in Parksessie #2

 Kinderen maken woensdag 19 juli een speciale ‘Parksessies-krant’. Onder leiding van de Haarlemse Vera en Julia West van kunsteducatie-organisatie Artwise gaat een kinderredactie aan de slag met fotografie, artikelen, interviews en vormgeving.

’De kinderen mogen verslag doen van alles wat hen opvalt op het festivalterrein. Met oude typmachines, stempels, tekeningen en foto’s verwerken we deze verhalen tot een Parksessies-krant!’, schrijven Vera en Julia West op hun Facebookpagina. De activiteit is vooral bedoeld voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar. Enthousiaste Facebook-reacties zijn niet van de lucht, vooral ook van oudere Parksessies-fans die vragen of ze ook aan deze activiteit mee mogen doen. Even was het nog lastig om aan de benodigde ouderwetse typemachines te komen, maar die konden in kringloopwinkels voor een zacht prijsje worden gescoord. Julia: ,,Ik vind oude typemachines geweldig. Juist de verschillen in aanslag geven een getypte tekst op een stuk papier een eigen karakter.’’ Vera en Julia kunnen bijna niet wachten tot het woensdagmiddag 17.00 uur is.


Vera: ,,Het wordt hard werken, maar het gaat heel leuk worden. De kinderen staan echt centraal, en gaan onder onze leiding tekenen en stukjes schrijven over de dingen die er gebeuren tijdens de Parksessies-editie #2. De bedoeling is dat ze dingen beschrijven of tekenen die juist hén opvalt. Dat kan bijvoorbeeld een interview zijn met een artiest die optreedt, of een speciaal recept van een foodtruck waar lekkere dingen worden verkocht. Het wordt echt knutselen en we gaan de Parksessie-krant ter plekke printen en verspreiden. De pagina’s komen in elk geval ook op een groot bord te hangen.’’

Ook het thema van Parksessies 2017, het fenomeen ‘fakenews’ zal met een knipoog aan de orde komen. Julia: ,,We vragen de kinderen wie ze graag op Parksessies zouden willen zien optreden. Als dat Justin Bieber is, dan heb je best kans dat-ie met foto in de Parksessie-krant komt.’’
Artwise is het kunsteducatie-bedrijf van de zussen Vera en Julia West en timmert aan de weg in Haarlem en omstreken. Regelmatig zijn er succesvolle projecten met scholen, waarbij het de bedoeling is de fantasie van de kinderen te prikkelen en hen aan te sporen tot creatieve uitspattingen. Vera West: ,,We zijn van plan op woensdag 19 juli ook vlogs te maken en live te gaan via Facebook, zodat iedereen het kan volgen. Het wordt een creatief pamflet waarmee de verslag doen van Parksessies #2.’’

PAUL LIPS

http://www.artwise.nu/

 

De bravoure van The Jerry Hormone Ego Trip

(c) Remco van der Kruis

Zowel de teksten als de muziek van The Jerry Hormone Ego Trip zouden in de jaren zestig van de vorige eeuw geschreven kunnen zijn. Ruige riffs, heldere formuleringen, en simpele tekstuele onderwerpen als drugsdealers, seks, dood en rock ’n roll. Soms kun je de band betrappen op moderne woorden als ‘Burger King’ of ‘Whopper kaas’. Heerlijk is een zinsnede als ‘Maar het is niet helemaal wat ik er van verwacht had’, over een rijke patjepeëer die alles zo’n beetje voor elkaar heeft, maar:

Ik heb een leuke baan en ja ik verdien leuk
Ik heb een mooie vriendin die ik af en toe neuk
Ik heb een kast van een huis in een villawijk
en een zestig inch plasma waar ik vaak naar kijk

Maar het is niet helemaal wat ik ervan verwacht had
Maar het is niet helemaal wat ik ervan verwacht had

(c) Remco van der Kruis

The Troggs en The Kinks – gemixt met de bravoure van de Haagse Q65 – lijken model te hebben gestaan voor the Jerry Hormone Ego Trip. Zaterdagavond opende de band het vermaarde Kliko Fest in het Patronaat. Zaal 2 (de ‘kleine zaal’) gaf zich niet direct gewonnen voor de pittige Nederrock. Wellicht was The Jerry Hormone Ego Trip iets te veel een buitenbeentje tussen alle garagerockers die gaandeweg de nacht alle Patronaat-ruimtes onveilig zouden maken. Een tikje curieus, omdat twee jaar geleden de Nederbiet-formatie De Kliko’s nog hoge ogen gooide in het café met als kers op de taart een crowdsurfende al basgitaar spelende Jeroen Blijleve vlak onder het plafond. Maar ja, dat zijn Haarlemmers, misschien dat zulks meespeelt.

(c) Remco van der Kruis

Hoe dan ook, de show van The Jerry Hormone Ego Trip zit strak in elkaar, met een hilarisch nummer als ‘Kaketoekan’ , waarbij gitarist/organist Ruben Drenth een mooi partijtje trompet weggeeft en op een jolig fluitje blaast. Over vreemde vogels gesproken, Toon Hermans zou er jaloers op kunnen worden. Op het podium trekt Jerry Hormone (alter ego van Jeroen Aalbers)  met zijn expres-clichématige poses en geestige aankondigingen veel aandacht. Het aanstekelije nummer ‘Josefien’ was al een keer een minuutje te zien bij ‘De Wereld Draait Door’.  The Jerry Hormone Ego Trip is zo’n band die stap voor stap publiek verovert. Juist in de wat kleinere zalen of op regionale festivals komt deze band goed uit de verf. Check ook het album ‘Stout! Stout! Stout!‘.

(c) Remco van der Kruis

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

 

 

‘Klaterklanken’ op landgoed Elswout: genieten van klassieke muziek én natuur

Bruno Truyens en Frank van der Schaar

Landgoed Elswout in Overveen vormt het decor waarin op zondag 16 juli een rijk palet aan klassieke muziek zal klinken. Onder de noemer ‘Klaterklanken’ maakt het in kleine groepen ondergebrachte publiek een tocht over het landgoed, en kan zich laten verrassen door twinkelende en inspirerende fragmenten uit de muziekgeschiedenis, vertolkt door topmusici. Bruno Truyens en Frank van der Schaar lichten alvast een tipje van de sluier op.
,,Landgoed Elswout is met die unieke structuur natuurlijk uitermate geschikt voor een dergelijk evenement’’, vindt Frank van der Schaar. ,,Als ik er zelf ga wandelen raak ik altijd in een goede stemming. Eerder heeft de organisatie Stichting Festivals Haarlem het Yogafestival op deze plek gehouden. We hebben als organisatie contact gelegd met Staatsbosbeheer, en de programmeur klassieke muziek van de Philharmonie, Liesbeth den Boer.’’

Vincent van Amsterdam (foto Marco Borggreve)

Bruno Truyens is eigenaar van Bruno Klassiek in de Gierstraat en organiseert al vele jaren klassieke muziekevenementen op verschillende locaties, zoals in de Groenmarktkerk. Het vermaarde Oranjewoud Festival in Friesland dient voor hem mede als inspiratie voor ‘Klaterklanken’. ,,De combinatie van juist klassieke muziek, en de schitterende natuur staat garant voor een mooie ervaring. Je moet je voorstellen dat je onder leiding van een gids in een groep rondzwerft over die kronkelpaden, en dat daar dan zo’n musicus of ensemble klaar staat om je in hogere muzikale sferen te brengen.’’


Op de Facebookpagina van ‘Klaterklanken’ zijn filmpjes te zien waarin artiesten die zullen optreden het landgoed verkennen. ,,Er zijn hier allerlei magische plekjes’’, zegt Rosa Arnold van het Ragazze Quartet. Het is niet zomaar een kwartet, verzekeren Truyens en Van de Schaar: het Ragazze Quartet brengt bijzondere programma’s met repertoire van vroeger en nu. ,,Het is een dag voor muziek- én natuurliefhebbers’’, legt Frank uit. ,,Zo’n Ragazze Quartet weet mensen voor klassieke muziek te winnen waarvan je het niet zou verwachten.’’

Zondag 16 juli begint om 9.30 uur met een lezing met ontbijt door componist en musicoloog Leo Samama, die zich zal verdiepen zich in de vraag ‘Hoeveel natuur zit er in muziek?’. Vervolgens zijn vanaf 11.00 uur de tien concertwandelingen, waarvoor vertrokken wordt bij de Orangerie. Erik Bosgraaf, ensemble Ten Toon, Arno Bornkamp, Vincent van Amsterdam en het Ragazze Quartet verzorgen de muzikale optredens.


Frank van der Schaar: ,,Zoals je weet heeft verhalenverteller en theatermaker Wijnand Stomp zijn ‘Huisje Vol Verhalen’ naast de ingang van Landgoed Elswout. Hij zal daar een familievoorstelling brengen onder de titel ‘De ongelofelijke en onvolledige geschiedenis van landgoed Elswout’.
Bruno Truyens: ,,Als je leest over welke families daar allemaal hebben gewoond, zoals de Borski’s en de familie Boreel, dat is razend interessant. In de loop der tijd is de landschapsstijl ook regelmatig veranderd, van strak tot speelser. We hebben van de boswachters inzicht gekregen in de vegetatie en weten nu van alles over de dieren die hier leven. Daar houden we als organisatoren rekening mee.’’

foto Huub Schous

Haarlemmer Huub Schous schreef al het boek ‘Elswout, van buitenplaats tot wandelbos’ over het landgoed, dat is verschenen bij uitgeverij Loutje. Schous vertelde eerder in een Spaarnestroom-interview dat hij het neogotische tuinhuisje – ook wel bekend als het ‘Zocher-prieel’ – als zijn favoriete plek beschouwt. Wellicht behoort dat prieel tot de plekken waar het publiek zal worden verrast.

Harry de Wit (foto Bert Jippes)

Frank van der Schaar: ,,Tot slot wijs ik je graag nog even op de speciale compositie waar Harry de Wit zich mee bezighoudt: ‘Elswout Symfonie nr.1’. Hij zal een installatie bouwen en het publiek muzikaal betrekken bij het uitvoeren van deze compositie. Dat wordt de Grande Finale aan het eind van de middag, gratis toegankelijk voor het publiek. Voor de wandelingen en de ontbijtlezing zijn kaarten in de voorverkoop te verkrijgen.’’

PAUL LIPS

Meer informatie en kaartverkoop via:  http://www.klaterklanken.nl/

Spaarnestroom-interview met auteur Huub Schous over zijn Elswout-boek:

Huub Schous over zijn Elswout-boek: ‘de puzzel proberen compleet te krijgen’

Haarlemse alternative rockband Nemesis speelt tijdens de Houtnacht

De Haarlemse band Nemesis timmert aan de weg. De muziek is te omschrijven als ‘alternative rock’ en de groep is zaterdagavond 17 juni een van de optredende acts tijdens de Houtnacht, die voorafgaat aan het Houtfestival in de Haarlemmerhout. Spaarnestroom mocht een repetitie bijwonen.


Een zondagavond na een warme lentedag in mei vervoeg ik mij bij het Slachthuis aan de Oorkondelaan, waar de leden van Nemesis bezig zijn met het instuderen van het nieuwe nummer ‘Jump around naked’. Tussen de snoeiharde muziek door klinken voorstellen als: ,,Zullen we dan vier rondjes frutseltjes doen, en daarna vier rondjes thema?’’ Muzikantentaal. ,,Vier tellen vanaf de opmaat.’’ En hup daar gaan ze weer: Abir Hamam (vocals), Can Ur (guitar), Bob Schrama (guitar/keys), Tom Radsma (bas) en Lotte van de Merwe (drums).

Indrukwekkend zijn de effectapparaten op de vloer in de oefenruimte. Zowel de gitaristen als de bassist hebben er een,  een zogeheten pedaltrain: een frame waarop allerhande effectapparaten zijn gemonteerd, waardoor een muzikant razendsnel van effect naar effect kan switchen, zoals delay, distortion of chorus.
,,Ik weet niet of ik het mooi vind in dit nummer, die delay er op’’, mompelt op een gegeven moment Tom, die zijn bassnaren steevast met een plectrum beroert.

Repeteren betekent veel dingen uitproberen, volgordes van coupletten, refreinen en bridges en effecten. Of je het intro van een nummer juist op je snaredrum slaat of op de floortom, in het geval van Lotte van de Merwe. En zo kun je in het nummer ‘Once upon a time’ ineens een heldere slideguitar-sound van Can Ur ontwaren tegenover een stofzuiger-klaviergeluid van Bob Schrama. Contrasten creëren, het is onderdeel van de totaalsound van Nemesis.


De groep vindt zijn oorsprong aan het Coornhert Lyceum, won vorig jaar de Finale Bands tijdens het Haarlems Interscholair Toernooi in het Patronaat, trad op tijdens een van de onvolprezen Irrational Library-avonden en deed een akoestische set in Winkelcentrum Schalkwijk, op een zaterdagmiddag. De reacties waren positief. Bob Schrama: ,,Vanaf eind vorig jaar zijn we eigenlijk serieus begonnen met nummers schrijven, nummers die we tijdens de Houtnacht zullen laten horen. Ja, ‘Jump around naked’ willen ook graag doen, juist omdat het zo nieuw is.’’

Over de inhoud van de songs blijft vocaliste Abir enigszins vaag: ,,De teksten gaat over mensen, en situaties die me bezighouden’’, is eigenlijk het enige dat ze er over kwijt wil.
De combinatie van expressieve zang, vervlochten gitaren en gedegen basis van bas en slagwerk gaat tijdens de Houtnacht (om 18.30 u.) een intens halfuur opleveren.

tekst &  repetitiefoto’s: PAUL LIPS (met dank aan Remco van der Kruis)

http://houtfestival.nl/houtnacht/

Het nieuwe album van Grey Lotus heeft een naam!

Grey Lotus werkt al een tijd aan het nieuwe album: Nectar. Op 28 mei was het tijd voor een opnamedag in de Pletterij voor gastmuzikanten. Tijdens een warme zondagochtend druppelden bijna twintig zangeressen en zangers binnen om een epische koorlijn in te zingen. Daan verzocht de koorleden om te zingen als ‘vikingen in de aanval’.

Zanger Joost Verhagen was die ochtend helaas ziek en daardoor niet in staat te zingen. Een bas uit het Haarlems studenten koor is binnen 10 minuten langs gekomen om het gat op te vullen. Rechtstreeks van uit zijn bed de studio in. We hadden geluk met nog meer geweldige zangers, zoals het gouden team Juliette van Dijk en Gerrit Eijkelboom. Daarnaast zijn onder andere Jan Willem Reitsma en singer/songwriter Tessel Dekker van de partij. De bende werd gedirigeerd door onze eigen toetsenist Niels van der Weiden.

Het dameskoortje sloot de zangopname af met een prachtige zachte zanglijn die basgitarist Matthijs die ochtend onder de douche had bedacht. Daar ontstaan immers de beste ideeën. Na het opnemen was het uiteraard tijd voor een groepsfoto.


Later die dag hebben we melodica (Judith Wesselius), saxofoon (Robert Bakker), basklarinet (Michel Duijves), trompet en bugel opgenomen (Abriel Ferreira). De partijen werden deels geïmproviseerd en deels gearrangeerd door Niels van der Weiden. De blazerssectie komt prachtig samen aan het einde van het album. Een hemels arrangement, geweldig ingespeeld. Dit maakte dat de opnames ons zelfs ongemixt niet onberoerd lieten.

Het enige dat nu nog moet worden opgenomen is het ‘zingende zaagje’, een zeer hoge zangpartij door Judith. Deze hoge zanglijnen mengen mooi met een droevig klinkende ebow gitaarlijn in één van de eerste nummers van het album. En daarna is het tijd om te mixen.

Tekst en foto’s: Judith Wesselius