‘Bloedrode Maan’ van Rick de Leeuw: de liefde centraal in een verduisterde, gepolariseerde wereld

”Dat jaar is eigenlijk ook omgevlogen, met niks”, mompel ik tegen m’n geliefde. Dat coronajaar vol verveling, ledigheid, oneindige discussies en veel ‘eigen gelijk’. Dagen dat we na de dagelijkse verplichtingen vooral bankhangen en waar meninkjes – van zogeheten experts – het ene oor in en het andere oor uit gaan. Maar dan is er ineens weer een lied dat de aandacht trekt. ‘Bloedrode Maan’ van Rick de Leeuw en zijn kompanen.

door Paul Lips

Er wordt gesnakt. Hevig gesnakt. We willen op een terrasje zitten namelijk. Mensen kijken. Ooit had ik een kennis die dat zo’n beetje het mooiste tijdverdrijf vond wat er bestaat: ‘terrasjes zitten, mensen kijken’. Het liefst natuurlijk wel mensen die een beetje normaal doen natuurlijk, geen overlastgevers of asocialen. Die houden we graag ver buiten de achtertuin of de poorten van de stad, als we de recente berichtgeving in Haarlem mogen geloven.

Tegelijkertijd is het ‘de waanzin die ons land regeert’, zoals oud-Haarlemmer De Leeuw zingt in ‘Bloedrode Maan’. De waanzin van figuren die de pandemie ontkennen en zich vrijheden permitteren waardoor de samenleving in gevaar komt, en de andere waanzin van liegende regeringsleiders die er een potje van maken. Je kunt er over lezen in de krant, de hoofden praten op televisie, of ze komen via je laptop tot je. Die krant mag je wegleggen, die televisie uitzetten, die laptop inklappen, is het idee van de zanger. Want: ‘de wereld is groter dan ons eigen gelijk’. En: ‘de wereld is mooier als je samen kijkt’.

Vorig jaar alweer – ook in april – kwam er een prachtige clip uit van Rick de Leeuw. Gemaakt via Facetime met zijn muzikale kompanen Axl Peleman, Roeland Vandemoortele en Ron Reuman, keurig de social distancing in acht nemend. Zonder de mogelijkheid van het specifieke bandgevoel met gezamenlijke energie, maar juist bijzonder door een andere, aangepaste manier van werken. Onderwerp: nog zo veel te doen, zoals ‘bergen beklimmen’, ‘zwemmen met de zwijnen’ en ‘dolfijnen doen ontsporen’. Een verwijzing naar Bowie’s ‘Heroes’ wellicht, waarin de dolfijnen zingen.

hoe zal ik vandaag

het leven weer eens verzoenen

met dit pertinent besef

van oneindige ledigheid

Ik ben gek op van die lange titels, zoals eerder dat Tröckener Kecks-lied ‘Zou Je Niettegenstaande De Recente Gebeurtenissen Toch Nog Een Verblijf Op Amoureus Gebied In Overweging Willen Nemen Alsjeblieft‘, van de plaat >tk uit het jaar 2000.

Daar zie je hem zitten in z’n fauteuil met de wereldbol binnen handbereik, in z’n dieprode en dan weer witte kostuum, daar in dat wijde landschap rond het plaatsje Heks in de streek Haspengouw in België, waar hij sinds jaar en dag is neergestreken met zijn geliefde, de kunstenares Maartje Elants die prachtige grofgepenseelde schilderijen maakt. Zij was het die deze clip filmde en monteerde.

Vorig jaar al had ik willen schrijven over die clip, maar deinsde terug omdat ik vreesde voor te veel ‘eenzijdigheid in de berichtgeving’. In m’n nabijheid zie ik hoe collega’s inmiddels verzanden in het vervaardigen van schoenen op dezelfde leest. Kortom, het paste even niet op dat moment, terwijl de regels ‘oud wil je wel worden maar niemand wil het zijn‘ nog steeds intrigeren.

Het mooiste is de permanente ontdekkingsreis op het gebied van de kunst, de telkens weer verschuivende panelen en horizonten. Zoals het Spaarne dat stroomt maar ook weer niet. De jacht is mooier dan de vangst. Maar in een tijdsgewricht van corona-lamlendigheid mag geconstateerd worden dat ‘Hoe zal ik vandaag het leven weer eens verzoenen met dit pertinent besef van oneindige ledigheid’ vanaf de eerste synthesizertonen nog steeds staat als een huis, met Rick die in de clip tegen het einde (rond 2 minuut 40) bijna zijn gitaar stukslaat en vervolgens een molenwiek uitvoert waar zowel Pete Townshend én de vroegere Jack Of Hearts-frontman Fred Kienhuis – vrolijk van zouden worden.

Een bloedrode maan. Ik googelde wat en vond er een schilderij van. ‘Warffum met rode maan‘ een werk uit 1931 van Ekke Abel Kleima, geschilderd in een jaar waarin er een maansverduistering plaatsvond. Kleima was autodidact en maakte deel uit van De Ploeg, maar de visies liepen uiteen en uiteindelijk verliet de expressief impressionist de Groningse kunstkring om een eigen kunstvereniging op te richten onder de naam Het Narrenschip. In die periode gaf hij ook poppenkastvoorstellingen met door hem zelf gemaakte poppen, waarmee hij niet schroomde om maatschappijkritische onderwerpen aan te snijden (zoals de vaak beroerde maatschappelijke positie van lokale beeldend kunstenaars).

Terug naar de ‘Bloedrode Maan‘ van Rick de Leeuw. Waarin de ‘roodomrande ogen’ van de geliefde mooi kleuren bij de verduisterde maan zelf, in een verkeerd georganiseerde wereld, waarbij er geen ander antwoord is dan ‘de troost die op ons wacht’. In de door hem zelf samengestelde videoclip zien we beelden van een chaotische, gepolariseerde en soms gewelddadige maatschappij. De versnelling van de beelden staat symbool voor het gekkenhuis waarin we zijn beland, met de digitale informatiestroom als constante nieuwsbron waarop men de – onmiddellijk gevormde – mening baseert. De saxofoon van Marc de Maeseneer brult als een waarschuwingssignaal. Wonderschone solo.

De Leeuw pleit voor werkelijk contact in plaats van krant, televisie en laptop. De liefde centraal in een verduisterde wereld. In het klein, maar ook in een breder kader. Een – op een persoonlijke manier – door ons waargenomen wereld waar ergens toch wat licht gloort, want afgelopen week werd bekendgemaakt dat er weer optredens voor Rick en zijn band voor dit najaar in de planning staan. Gepaard gaand met het nieuw te verschijnen album ‘Agent-Provocateur Van De Liefde‘. Duimen dat de concerten doorgang kunnen vinden in een wereld waarin ‘niets meer zeker’ is, zoals de zanger vaststelt.

Home | rdl2 (rickdeleeuw.be)

Beeldend kunstenaar – kunstenaar – Maartje Elants (maartje-elants.nl)

Rick de Leeuw – Maandacht stelt voor…

Clip + muziek ‘Bloedrode Maan’:

Rick de Leeuw (zang)

Roeland Vandemoortele (gitaren)

Axl Peleman (bas)

Ron Reuman (slagwerk)

Serge Feys (toetsen)

Marc de Maeseneer (saxofoon)

Tekst: Rick de Leeuw

Muziek: Roeland Vandemoortele, Frank van der Linden

Productie: Ron Reuman

Mix: Michel ‘Shelle’ Dierickx

Mastering: Ted Jensen – Sterling Sound

paulenremco

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *