De stilte in Haarlem muzikaal-poëtisch verklankt

Een foto van een lege Grote Markt. Dat is het shot waarmee het lied ‘Het Is Nog Nooit Zo Stil Geweest In Haarlem’ aanvangt, waarbij na enkele seconden de musici in beeld komen: Fredie Kuiper (zang, accordeon) en Suzanne Groot (viool). Een prachtig, maar ook schrijnend tijdsbeeld in de Spaarnestad. De lege stad, die gebukt gaat onder de coronapandemie. Maar in de tekst gaat het vooral ook over de mensen en hun zorgen: ‘met een meetlat door het leven, met een kap de mond gesnoerd, een vaccin in het vooruitzicht, maar de meesten… zijn al gevloerd‘.

door Paul Lips

Tekst en muziek zijn van de hand van de Haarlemse troubadour Fredie Kuiper, die velen uiteraard kennen van het ongekroonde stadslied ‘Haarlem wat ben je mooi‘. Met violiste Suzanne Groot steevast aan haar zijde, die gloedvolle accenten aanbrengt met haar verfijnde snarenspel. Elk couplet krijgt een korte muzikale introductie, een melancholisch opmaatje.

,,Dat moest het ook zijn”, zegt Fredie Kuiper desgevraagd. ,,Je hoort al aan de melodie dat er heel wat aan de hand is. Het is geen opbeurend lied.”

Het lijkt een lied dat juist in deze trieste tijd van toepassing is. De Damiaatjes die – een half uur eerder dan normaal – waarschuwen voor de avondklok. Een jaar geleden hadden jouw rake tekstregels nog niet geschreven kunnen worden…

,,Toen de coronacrisis vorig jaar begon realiseerde ik me de ernst er nog niet van. Ik vond het allemaal een beetje overdreven. Ik dacht bij mezelf: ‘we doen nu net of de hele wereld is ingestort’. Maar inmiddels drukt deze pandemie op me. Weliswaar zit ik persoonlijk niet in de knel, maar ik maar me zorgen om de situatie in de wereld. Je ziet de enorme zorgen, mensen die binnenkort failliet zullen gaan en dagelijks in de zenuwen zitten: ‘hoe moét dit verder?’… En neem de mensen die werken in de muziek- en theaterwereld. Een leeg doek. Geen show. Er verdwijnt momenteel een heel stuk van hun leven en er lijkt geen perspectief. Je hoort dan geluiden in de trant van ‘maar in juni gaan we weer optreden’. Ik ben bang dat het hele culturele leven nooit meer normaal kan worden. Er kunnen altijd nieuwe virussen opduiken.”

Daar had jij als muzikant – die het beste tot haar recht komt in een intieme setting – waarschijnlijk ook behoorlijk last van…

,,Gek genoeg heb ik nog best veel kunnen optreden het afgelopen jaar. Uiteraard alles op gepaste afstand, nooit meer dan dertig mensen in een zaal. Zoals bij het ‘Ramses in Vogelvlucht‘-programma dat ik deed met Jorick Jochims. Daarnaast heb ik nog heel wat aubades gebracht voor ouderen die 65, 70, 80 of 90 jaar werden. Vrijwillig. Een keer kreeg ik een fruitmand die zo zwaar was dat ik ‘m niet eens kon dragen, haha. Maar daar zat ook een fles wijn in trouwens.”

Op 1 minuut 41 verhoogt de viool van Suzanne het drama in het instrumentale stukje, waarna de woorden als ‘eenzaamheid’ en ‘depressies, angst en stress’ klinken. De zorgvuldig gekozen foto’s zetten de sfeer extra kracht bij. Een mooie samenwerking van betrokken Haarlemmers.

,,De melodie heeft goed uitgepakt en past helemaal. Voor de opname en montage heb ik Max Sipkes gebeld, die was blij dat hij weer eens iets moois kon maken. Zijn zoon Addik Sipkes heeft geholpen met de voorbereidingen. Ik had Moussa Aynan al gevraagd voor een fotografisch bijdrage, en Max tipte vervolgens Richard Stekelenburg. Die beelden van de Camera Obscura-groep in de Haarlemmerhout met die mondkapjes op maken het geheel extra schrijnend, naast de beelden van de lege straten en pleinen in de stad. We krijgen overigens al heel wat positieve en hartverwarmende reacties op de clip.”

paulenremco

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *