Verdwalen in de kunsten en telkens nieuwe horizonten ontdekken. Niet alleen in het dagelijks leven een aangename bezigheid, maar ook in het hart van de stad – om precies te zijn De Vishal – is het mogelijk om zulke ‘Dwaalwegen’ te bewandelen tijdens de jaarlijkse ledententoonstelling, die nog tot en met deze zondag 21 november te zien is. Paul ging kijken en gaf zich over aan het labyrintisch parcours vol pareltjes.

Door Paul Lips

De tentoonstelling ‘Dwaalwegen‘ (curator: Renée Borgonjen) is er al een maand en paste mooi in het kader van de Kunstlijn, met als bijkomend voordeel dat deze Vishal-ledententoonstelling dus nog wat langer is te bezichtigen. Maar in oktober gonsde het al door De Kloostergangen, waar op dat moment de opening plaatsvond van ‘Carte Blanche‘: ‘straks moeten we nog even naar De Vishal, want daar spreekt Joke Hermsen die de opening verzorgt’. Gelukkig zijn er steeds meer kunstinstellingen- en locaties die de mogelijkheid bieden een tentoonstelling langer te bezichtigen dan dat ene Kunstlijn-weekeinde, een initiatief dat door ondergetekende nochtans van harte wordt onderschreven. En wat is er dan mooier dan om op een herfstige middag binnen te stappen, terwijl zonnestralen zich een weg door het glazen dak banen. QR-code bij de hand en dwalen maar. En de tijd nemen voor zo’n zestig werken aan de wanden, op de tafels en hangend in de ruimte.De tentoonstelling ‘Dwaalwegen‘ (curator: Renée Borgonjen) is er al een maand en paste mooi in het kader van de Kunstlijn, met als bijkomend voordeel dat deze Vishal-ledententoonstelling dus nog wat langer is te bezichtigen. Maar in oktober gonsde het al door De Kloostergangen, waar op dat moment de opening plaatsvond van ‘Carte Blanche‘: ‘straks moeten we nog even naar De Vishal, want daar spreekt Joke Hermsen die de opening verzorgt’. Gelukkig zijn er steeds meer kunstinstellingen- en locaties die de mogelijkheid bieden een tentoonstelling langer te bezichtigen dan dat ene Kunstlijn-weekeinde, een initiatief dat door ondergetekende nochtans van harte wordt onderschreven. En wat is er dan mooier dan om op een herfstige middag binnen te stappen, terwijl zonnestralen zich een weg door het glazen dak banen. QR-code bij de hand en dwalen maar. En de tijd nemen voor zo’n zestig werken aan de wanden, op de tafels en hangend in de ruimte.

Bij ‘Second Hand nr 2 en 3‘ (plexiglas en ledverlichting) bijvoorbeeld van Dik Box is een fraai repetitief spel met licht te zien, met telkens veranderende kleuren. In een mum van tijd beland je als kijker al dwalend tussen al die werken van figuratief naar abstract en van minimaal en concreet naar kleurrijk en weelderig. Fascinerend is het werk ‘Rekwisieten van de performance Moving Red Dots‘ van Lola Bezemer, waarbij twee rode ‘dots’ van hout te zien zijn, alsook een gezeefdrukte trui en broek en geverfde handschoenen. Je raakt direct benieuwd naar die performance, waar de Japanse kunstenares Yayoi Kusama (google haar en er gaat een wereld voor je open) vast heel vrolijk zou worden. Tot mijn vreugde bestaat er een site waar je opnamen van de performance kunt vinden:

Lola Bezemer

Als je dan naar boven kijkt is daar een zogeheten ‘push pin’ in de wand geramd. Het blijkt een werk van Kuno Grommers, een reuzenpunaise met een knipoog naar Claes Oldenburg. Het beeld van de toren van de Grote Kerk tegen de blauwe lucht (door het glazen dak van de hal) krijg je er gratis bij. Het driedimensionale wandobject ‘Dwaalwegen‘ van Karola Veldkamp heeft een mooie plek, in de buurt van het venster dat uitkijkt op de Grote Markt. Over een soort driedimensionale wolk rennen en springen drie figuurtjes. Waar gaat dat heen?

De ruimte van De Vishal is zó ingericht – met bedradingen – dat er letterlijk een soort labyrinth is ontstaan. Immers, zo valt te lezen in de bijgaande informatie: ‘vaak is het de zoektocht, een onvermoede zijweg of een verkeerde route die je tot nieuwe inzichten brengt’. Bij sommige werken is te zien dat de kunstenaar in kwestie zoekende is of inderdaad zo’n andere weg in slaat.

 

werk van Kuno Grommers

werk van Paul de Ruiter

Het werk ‘Bricks‘ van Ian Paul de Ruiter stamt uit 2007. Er staat zelfs bij hoeveel het werk weegt: 72 kilogram. Een prachtig spel met zwaartekracht en de subtiliteit van wat kleur kan doen.

Een ander werk dat me charmeert is ‘Melancholia‘ van Jolanda Prinsen. Een poëtisch driedimensionaal object bestaande uit een groep hangende bladervormige ribkartonnetjes, waarop op de ene kant wolkenluchten en op de andere zijde donkergroene bladeren zijn verbeeld.

Het is al met al een sterke, zorgvuldig gecomponeerde tentoonstelling die regelmatig doet verbazen en waar je even de tijd voor dient te nemen. Het ene moment kijk je in een wollige kijkdoos getiteld ‘Nest‘ van Simone de Groot, het andere moment zie je de sieraden in de vorm van geinige kameleon-achtigen op een tak van Sylvia Blickman, en dan verderop ligt daar een werk van Inge Evers gemaakt met aquarelkrijt en gemengde techniek op gambi papier met als titel ‘Dwaalwegen‘.

Neem uw hoofd, wandel en dwaal.

Tentoonstelling ‘Dwaalwegen’, De Vishal, Grote Markt 20, Haarlem, geopend di t/m zaterdag 11.00 tot 17.00 uur en zondag van 13.00 tot 17.00 uur.

Dwaalwegen – De Vishal

Pin It on Pinterest

Share This