NIEUWE OUWE ROCKER MET LIEFDE VOOR MUZIEK

‘De meeste mensen gaan met pensioen, maar Hans besluit om muzikant te worden’. Een van de uitspraken die zondagmiddag klonk in zaal 2 van het Patronaat, waar Haarlemmer Hans Vos zijn album ‘Route 64’ presenteerde, met aan zijn zijde een keur aan toegewijde muzikanten.

Het was Hans’ eega Marija die het publiek schetste hoe een en ander in zijn werk is gegaan de laatste maanden. De man met de twee linkerhanden sleepte allerlei muziekapparatuur de woning binnen, en had er blijkbaar in de verste verte geen idee van hoe snoeren of pedalen dienden te worden aangesloten.
Op zijn eigen manier probeerde Vos het publiek te interesseren voor zijn muzikale project. In de afgelopen periode verschenen nieuwsgierig makende trailertjes op sociale media. Zoals de beelden van opnameleider/producer Peter Nijssen die met violiste Suzanne Groot luisterde naar een zojuist ingespeelde partij voor het lied ‘Bambi op het ijs’. Yorick van Norden die koortjes inzong, Marc Sokpolie die zijn bas liet ronken. Dat smaakte naar meer.
Zo werd langzaam toegewerkt naar het grote moment op die besneeuwde zondagmiddag in de donkerste periode van het jaar. Een uitverkochte zaal in het Patronaat, met publiek dat er duidelijk zin in had. De ‘gun’-factor zinderde door de ruimte, alles ten behoeve van deze ‘gouwe gozer’, zoals stagemanager Alain Timmers het al eerder formuleerde. Ooit imponeerde Hans Vos immers in dezelfde zaal al met een woeste coverversie van het onvolprezen ‘Meisjes’, geschreven door de heer R. van het Groenewoud. Dat van die ‘gun’-factor kreeg nog een extra tintje omdat ‘Hansie’ er bijna niet meer was geweest, na zijn ‘infarct van jewelste’ van enkele jaren terug. Alles werd anders, en de muziek begon een voorname plaats in te nemen in het leven van de voormalige CDA-afdelingsvoorzitter en reclameman.
,,Na twee liedjes willen mensen meestal een touw kopen en naar de Haarlemmerhout”, grapte Vos. Absoluut niet dus. In zo’n anderhalf uur kwamen de nummers van ‘Route 64’ voorbij. ‘Bambi op het ijs’ met Suzanne Groot en haar pizzicato-noten op de viool, ‘Jesus said’ (over het falen van schepping en mensheid), ‘Op = op’ (over een deerniswekkende alcoholist), ‘Mary’s Peak’ (met prachtig country-intro) en ‘Was ze maar wat blonder’, voorzien van een aanstekelijk reggaeritme, dat hij eind jaren zeventig schreef vlak voor Doe Maar doorbrak. De teksten zijn hier en daar enigszins oppervlakkig, en steenkolen-engels dreigt, maar ’s mans charme met Thé Lau- of Herman Brood-achtige allure maakt zulks weer ruimschoots goed.


Een van de hoogtepunten vormde ‘Hela hola (Houd er de moed maar in)’, met een glansrol voor bluesrockveteraan Jantje Rijbroek.

‘…Ik nam de bus richting nergens
Waar de nacht kansen bood
Hij reed als vanzelf naar de haven
Maar ook daar miste ik de boot

Ik sjokte naar een snackbar
Die net z’n deuren sloot
Voor mij dus geen kroketje
Met of zonder brood…’

Prachtige regels omlijst door gillend-dramatische noten op de elektrieke Gibson. Conclusie: Hans Vos is een aanwinst voor de Haarlemse Popscene. Of er werkelijk sprake is van een ‘Route 64 Tour’ valt te bezien.
Maar: van deze jongen gaan we nog veel horen. Wat ik u brom.

PAUL LIPS

Luister hier naar ‘Hela hola (Houd er de moed maar in)’: https://cl.ly/0k352S143i2c

Hier de registratie die cameraman en regisseur Jos Maathof maakte van het optreden:

paulenremco

3 reacties

  1. Was absoluut een top optreden! De Hartstichting kan er een boegbeeld van maken!
    Van harte gefeliciteerd met de CD. Vandaag al 4x gedraaid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *