WAT INSPIREERT… FRANS VAN GEMERT

Frans van Gemert is oud-Haarlemmer en woont sinds een aantal jaren in Amersfoort. Hij is werkzaam als horecamanager en locatiemanager bij twee verschillende hockeyclubs in die regio. Velen kennen hem nog als de goedlachse barman van café Studio aan de Grote Markt. Regelmatig komt Frans nog naar de Spaarnestad, waar hij zijn moeder bezoekt en muziekopnames maakt in de huisstudio bij TSK Fred (Witteman).

Hoe is de stemming?
,,Goed. Ik heb enkele oude maten van café Studio weer ontmoet. Jaarlijks doen we een etentje en praten we bij. Door mijn ervaringen in de horeca en in een klusploeg die verbouwingen deed ben ik heel handig geworden. Allround en breed inzetbaar. Als horecamanager begeleid ik ook mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.’’

Ik zie je zo nu en dan langs schuiven richting Haarlem-Noord…

,,Dan ga ik op bezoek bij mijn moeder en vaak ook naar Fred, van wie ik muzikaal heel veel opsteek. Samen muziek maken, een keer in de twee weken. Ik sta altijd weer versteld van hoe hij dingen weet voor te bereiden. Goed geluid, alles verzorgd. Fred stelt hoge eisen. Veel mensen beseffen niet hoe goed hij is als muzikant. Hij maakt regelmatig opnamen met muzikanten uit allerlei landen. We gaan vaak zitten met onze gitaren en dan laat hij me dingen doen. Dan heb ik al snel de neiging om te zeggen ‘dat zoek ik thuis wel uit’, maar daar neemt hij dan geen genoegen mee. Langzaam merk ik dat ik als muzikant beter word.’’

In Haarlem had je ook al verschillende bands, met onder meer Maarten Eijsker. En nu?

,,Sinds zo’n zes jaar ben ik zanger en gitarist bij The Stranger Blues Band. Een blues-coverband. De naam is afkomstig van een nummer van Elmore James, de fameuze slide-gitarist. We spelen Mississippi-blues, countryblues en delta-blues. Je weet wel hoe dat gaat. Bij het hek van de school waar je kinderen op zitten kom je een kerel tegen die ook gitaar speelt, en die weer een mondharmonicaspeler kent. We hadden er oorspronkelijk een Iranese multimuzikant bij, maar die is nu een professionele opleiding gaan doen. Die zit op het next level, maar doet zo nu en dan nog weleens mee. Momenteel zit er een uitstekende fluitiste bij de band. Vroeger had ik niet zo veel met blues. Nu vind ik het heel leuk om te spelen en dingen uit te zoeken. Wat ik doe is spelen zonder plectrum op akoestisch gitaar. Fingerpicking. Ik merk hoe veel oneindige mogelijkheden en variaties de blues heeft.’’

Op je tijdlijn zie ik ook regelmatig berichten langskomen van fietstochten…
,,Dat fietsen is ontstaan tijdens een zomervakantie. Ik dacht, wat zal ik eens ondernemen. Toen ben ik op de fiets gestapt. Een soort tv kijken vanaf de weg. Inmiddels ben ik verslaafd aan het ritme er van, en maak ik tochten naar België of Duitsland.’’

Je zat op de Lucia Mavo en later op het Mendelcollege. Hoe was dat?
,,Ik groeide op aan de Delftlaan in Haarlem-Noord. Als ik de Rijksstraatweg overstak richting de Tesselschadestraat kwam ik al in een compleet andere wereld terecht, gevaarlijker ook. Toen ik op de middelbare school figuren als Rob Bleeker ontmoette verbreedde dat mijn wereld enorm. Het venster ging open. Via Rob leerde ik Led Zeppelin en Status Quo kennen. En later op het Mendelcollege ook. De tijd dat al die creatievelingen er op zaten en we na school een theaterclubje hadden.’’

Wie zijn je inspiratiebronnen qua blues?
,,Voor mij zijn dat Lightin’ Hopkins vanwege het ritme in zijn spel en Howling Wolf vanwege zijn rauwe stem. Net als reggae is de blues tijdloze muziek.’’

Blijf je werken in de horeca?
,,Ik hoop er nog steeds achter te komen wat ik wil worden als ik later groot ben, haha. Ik hou van de dynamiek van de horeca. Ik hou er van om sfeer te maken. Om mensen te vertroetelen. Ik heb weinig last van een ego, dus ik denk dat ik het kan. En ik vind het leuk.’’

Tot slot, welk nummer mag er wat jou betreft ook wezen, qua blues?
,,Het lied Cyprus Grove van Skip James, ook een van mijn favorieten. En het nummer ‘Kashmir van Led Zeppelin mag wat mij betreft zó in de Top2000.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

Haarlemse reggae-act ‘Clever Lee’ gaat optreden in Frankrijk

‘Clever Lee mag nog wel wat meer naamsbekendheid krijgen’. In zijn huisstudio aan de Haarlemse Kleverlaan zit de artiest die schuilgaat achter de naam Clever Lee. Een multi-instrumentalist die zowel basgitaar, toetsen, gitaar als slagwerk en percussie speelt. Zaterdag zal hij met muzikale vrienden een optreden doen in de plaats Dijon in Frankrijk.

door Paul Lips

,,Eigenlijk wilde ik nooit een artiestennaam. Op een gegeven moment vroeg labelmanager Jacques Golub: ‘hoe wil je op de plaat komen te staan?’. Toen kwam ik ineens op het idee om de Kleverlaan in die schuilnaam te gebruiken. Clever Lee.’’


Via Marktplaats en Facebook is Haarlemmer Eric van Drunen Littel (zoals Clever Lee’s eigenlijke naam luidt) in contact gekomen met de ‘platensnijder’ annex labelmanager Jacques Golub. Een kritisch man die wel interesse toont in de muziek die door Clever Lee wordt gemaakt. ,,Maar niet alles. Sommige dingen keurde hij af. Jacques is ook actief als deejay en kent dus de smaak van het publiek. Hij vindt bijvoorbeeld dat er ook mineur-akkoorden in de muziek horen te zitten. Het mag niet te vrolijk klinken. Vanwege de oorsprong van die muziek, het strijdbare karakter er van.’’

Door de komst van het internet zijn de mogelijkheden voor muzikanten oneindig vergroot. Over de hele wereld kunnen ze via filmpjes met elkaar musiceren en dingen in elkaar zetten. Zo ook Clever Lee. ,,De basistracks die ik hier in mijn studio in elkaar zet gaan via Jacques richting Engeland, waar producer Al Breadwinner er dubeffecten aan toevoegt. De nummers kunnen worden geplaatst onder de noemer ‘steppers-reggae’.


,,Eigenlijk ben ik dus een one-man band’’, legt Van Drunen Littel uit. ,,Maar ik werk vaak samen met andere artiesten, zoals zangeres Rebecca Wakuteka en saxofonist Daniel Dagradi. Daniel heeft een mooie, zwoele toon. Heel anders dan het geluid van Joep ‘Ube da Dube’ Smeenk, de krachtpatser die uit de wereld van de funk komt, zoals bij Gotcha! Met Joep werk ik ook regelmatig samen. Hij is heel ervaren, en beschikt over een arsenaal aan effecten. Zo leer je veel van elkaar tijdens het musiceren. Ik heb inmiddels zo’n tien nummers. Er moet wat mij betreft wel op gedanst kunnen worden.’’
Voor het optreden van zaterdag neemt Clever Lee de beide saxofonisten Smeenk en Dagradi mee. En een basistrack, waar overheen zijn basgitaar live zal klinken. ,,Over een geluidsinstallatie van tienduizend watt’’, zegt Clever Lee glunderend. Zo’n vierhonderd personen gaan genieten van de muziek. Een mooi experiment, dat smaakt naar meer. ,,Dagelijks ben ik bezig met het componeren van nieuwe muziek, en het inspelen. Ik bouw de nummers laag voor laag op. Met mijn bas breng ik er de dynamiek in.’’

Wat is van waarde in de huidige tijd? Het is niet alles goud wat er blinkt

Een intrigerende tentoonstelling. Dat is ‘WAARDEloos‘, de expositie met binnen- en buitenlandse kunstenaars die momenteel te zien is bij Pop-up#12 aan de Gedempte Herensingel in Haarlem. Ook wel bekend als ‘het postkantoor’.

Het is zo makkelijk om ‘sorry’ te zeggen. Politici zeggen sorry. Voetbaltrainers zeggen het. Extremisten zeggen het. Populisten. Dictators. Mensen met een grote bek, die niet nadenken vóórdat ze iets op social media plaatsen, en dan vervolgens weer ‘sorry’ kunnen zeggen. Maar is het van waarde?
In de gigantische ruimte van het voormalige postkantoor aan de Gedempte Herensingel is onder leiding van curator Norbert Wille een prachtige tentoonstelling ingericht. Wat opvalt is dat de ruimte er piekfijn uit ziet. Laat dat maar aan Angela Bogaard en Jan Heijer over, die de ruimte tijdelijk mogen bestieren. En samenwerken met interessante kunstenaars.

Norbert Wille

Over Norbert Wille gesproken: hij is de man van de werken waarin minimalisme en concrete kunst niet zelden een rol spelen. Het oog van de bezoeker wordt getrokken naar de kast in een van de achterste hoeken van de ruimte. ‘Pulp Fiction’ heet het werk. Het bestaat uit een serie oude boeken en kranten, ‘met informatie die je weliswaar tot je neemt maar nooit wordt gebruikt’, aldus de kunstenaar. Denk aan de talloze kranten die door sommigen worden bewaard, of boeken die worden verzameld en waarvan de inhoud zich ergens in een hoofd bevindt. Inhoud die op een gegeven moment weer in het niets zal verdwijnen.

In een andere hoek zien we een vergulde muizenval. De titel van het werk van de uit Duitsland afkomstige Robert Quist hoort er onmiskenbaar bij: ‘It’s a trap’. De val waar je in trapt. De verlokking van geld en klatergoud. Het doet denken aan de persoon die van de zenuwen op een verkeerde knop drukt tijdens een televisieshow en daar later een rechtszaak over begint.

Ergens anders staat weer een groentekistje met daarin een aantal goudstaven. Het oogt prachtig. De staven zullen niet echt zijn. Maar zien er bedrieglijk echt uit. Het is een werk van het kunstenaarsduo A + B. Lijkt me overigens lastig zoeken via het internet, als je jezelf A en B noemt.
Daarnaast slaat de fantasie bij mij op hol. Hoe zou het zijn als iemand een staafje goud ontvreemdt? Of per ongeluk ‘opruimt’. Reken maar op veel publiciteit.

Hoe dan ook is ‘WAARDEloos’ een interessante expositie en een bezoek waard. Het is geen verkooptentoonstelling, maar een beleving. Nog twee weekenden geopend. By the way: StayOkay in Haarlem-Noord heeft de tentoonstelling gesponsord door sommige – uit het buitenland afkomstige – kunstenaars enkele overnachtingen aan te bieden. Zulks is geweldig en van waarde.

PAUL LIPS

WAARDEloos is een samenwerking tussen Norbert Wille, onafhankelijk curator en kunstenaar uit Velserbroek, Period art space uit Amsterdam en Pop Up galerie #12. In de tentoonstelling is werk te zien van: kunstenaarsduo A+B (NL/CH), Grietje Bouman (NL), Iris Pokovec (SLO), Korneel Jeuken (NL), Matej Tomažin (SLO), Norbert Wille (NL), Paulo Robalo (PT), Robert Quint (DE) en Tom Hughes (USA).

De tentoonstelling is t/m 1 december 2019 elke zaterdag en zondag open van 11.00 tot 17.00 uur, en gratis toegankelijk. Gedempte Herensingel 12, Haarlem

Nieuw: NAP Live Music Sessions bij Vooges Centraal

Onder de titel NAP Live Music Sessions is er vanaf 24 november elke laatste zondagmiddag van de maand een sessie met puike muzikanten bij Vooges Centraal aan het Haarlemse Kennemerplein. ,,Deze sessie komen overwaaien uit Amsterdam waar ze al sinds jaar en dag een groot succes zijn’’, vertelt organisator Paul Zijlstra.

Roger Happel

In Amsterdam zijn de sessies bekend onder verschillende namen, de plekken zijn bijvoorbeeld Club Panama of Dauphine. Toetsenist Roger Happel is de drijvende kracht en weet steevast enkele bijzondere gasten te rekruteren. Muzikanten en vocalisten komen uit de kringen rond Candy Dulfer, Berget Lewis en Trijntje Oosterhuis. Verrassingen zijn nooit uitgesloten.
Paul Zijlstra: ,,Het zijn professionele muzikanten dus het niveau is hoog. De stijl is funky, jazzy. Net even anders dan wat je in het centrum van Haarlem al aan jamsessies hebt.’’


De ruimte van Vooges Centraal is daar ideaal voor. Een mooie horecaruimte waar lekker gegeten en gedronken kan worden, en zo nu en dan muziek te horen is. Geheel in de filosofie van mede-eigenaar en gastheer Rolf Vooges, die er met zijn team voor zorgt dat Vooges Centraal loopt als een trein. Pluspunt is de goede bereikbaarheid.
Zijlstra: ,,Er zijn in Haarlem de laatste jaren natuurlijk veel mensen uit Amsterdam komen wonen. Op dat publiek mikken we ook. Haarlem is in dat opzicht een leuke, kleurrijke mix van mensen met allerlei interesses, ook op muzikaal gebied. Dat zie je terug in het publiek dat Vooges regelmatig bezoekt.’’

NAP Live Music Sessions, zondagmiddag 24 november vanaf 17.00 u. in Vooges Centraal, Kennemerplein 6, onder station Haarlem. Toegang 10 euro.

https://www.facebook.com/events/1870600303086587/

Chielie over de vernieuwde website haarlemsepopscene.nl

Nieuws over popmuziek in en rond Haarlem, concerten, handige links enzovoort. Dat is allemaal te vinden op de website haarlemsepopscene.nl
Een verbeterde, overzichtelijke versie van de eerdere website over Haarlemse popmuziek. Vijf vragen aan Chielie.

Waarom deze website?
,,Er is geen sprake van een nieuwe website, maar van aanpassingen aan een bestaande. Ik begon Haarlemsepopscene.nl om de door Joost Verhagen eerder ingerichte openbare Facebookgroep ‘Haarlemse Popscene’ (briljant idee zijnerzijds, vooral vanwege de documenten met lijsten van NAW-info van bands, studio’s, platenmaatschappijtjes, podia etcetera) te ondersteunen.’’

Voor wie is deze website zoal bedoeld?
,,Mijn bedoeling met de website was altijd al om die door een veelheid aan bij Haarlemse muziek betrokken mensen te laten volschrijven over zoveel mogelijk aspecten van die Haarlemse popmuziek. Vandaar de subtitel ‘voor en door de Haarlemse popmuziek’. Maar dat viel niet mee. Ik sprak er met een boel partijen over en die waren onveranderlijk heel enthousiast, zozeer zelfs dat ik meer dan vijftig verschillende editorlogins mocht aanmaken. Maar toen puntje bij paaltje kwam, werd bijna geen van die logins gebruikt om items op Haarlemsepopscene.nl te zetten. En de wél gebruikte werden dat alleen in het begin: daarna verwaterde het. Daardoor werd Haarlemsepopscene.nl de laatste jaren steeds meer alleen spreekbuis van ‘Haarlemse PopScene On Tour’. Waarvoor ik, omdat ik die coördineer, met grote regelmaat bijdragen plaats…’’

Wie schrijven er voor deze website?
,,Gelukkig zag mijn goede vriend Peter Bruyn (freelance journalist voor o.a. Haarlems Dagblad en verschillende muziekmagazines) hier een fraaie kans liggen. En dus is er nu een redactie, bestaande uit Peter, Wim Dekker (van Blowpipe Records, platenwinkeltje Het Wapen Van Haarlem en radioshow ‘Haarlem Underground’ op Haarlem 105), Danny van Leeuwen (van platenwinkel De Platenslager) en mijzelf. De bedoeling is niet dat wij de site volschrijven, maar dat we zoeken naar vooral jonge correspondenten om wat ik altijd al wilde te doen: Haarlemsepopscene.nl vullen met items over muziek in Haarlem. Maar het is natuurlijk vrijwilligerswerk en we weten al dat de hoeveelheid schrijfwerk er de oorzaak van was dat dat niet gebeurde.’’

Hoe willen jullie popliefhebbers bij de website betrekken?
,,Hiervoor heeft Peter iets briljants bedacht: we vullen de nieuwskolom op de voorpagina van de site niet met nieuwsberichten, maar met links náár nieuws over Haarlemse muziek (en muziek in Haarlem). Dus die correspondenten hoeven alleen te speuren naar externe items en daar de link naar te plaatsen.’’

Heb je interessante tips voor de komende periode?
,,We hebben de site daarnaast op een paar punten aangepast: er zijn externe links naar met Haarlemse muziek samenhangende dingen ingevoegd, en er is een nieuw vlak met ruimte voor wisselende aandachtspunten (belangrijke events, openingen van nieuwe initiatieven en dergelijke). En de berichten van Haarlemse PopScene On Tour zijn er ook nog steeds, maar die staan in plaats van op de voorpagina nu op een subpagina (On Tour Blog) onder het menu-item ‘ ‘Haarlemse PopScene On Tour’. Zo hopen we Haarlemsepopscene.nl nuttiger te maken, voor Haarlem en de Haarlemse popscene. Voorlopig verkeren we nog in setup-fase. Veel zal afhangen van of we genoeg goeie correspondenten kunnen vinden. Maar het is een begin. Mijn advies: blijf ons volgen!’’

Meedoen? Suggesties insturen? Mail naar: redactie@haarlemsepopscene.nl

http://www.haarlemsepopscene.nl/

Een rondje Kunstlijn 2019. Af is het nooit.

Als bezoeker van de Kunstlijn Haarlem sta je zodra je het huis verlaat om een rondje te maken al direct met tien-nul achter. Je kunt het allemaal mooi uitstippelen en je aan een schema houden, er zal altijd een moment komen dat je een keuze moet maken en het plan bijstellen. Jouw route blijft altijd onvoltooid.

door Paul Lips

Geweldige quote uit de Kunstlijner, de bijgaande kunstlijnkrant. Aan het woord is Els Moes, die minimalistische concrete kunst maakt. ,,Ik hoef niet alles zien om het toch spannend te vinden. Dat heb ik ook met de atmosfeer of met mistig weer: als je weinig ziet, vind ik het eigenlijk mooier. Iets wat geheim is, is van een grotere schoonheid dan wanneer het verhaal er vanaf druipt. Ik ben geen verhaaltjesverteller.’’
Wat een kunstenaar tot een echte kunstenaar maakt is natuurlijk wat diegene doet met de verbeelding en het gebruikte materiaal. Foto’s naschilderen is aandoenlijk, maar leidt maar zelden tot interessant resultaat.

‘acrylic on aluminium’, Els Moes

In een gang in het Hoofdkantoor aan de Waarderweg hangen ze, de werken van Els Moes. Ook in haar atelier, gecombineerd met kunst van collega’s, onder de titel ‘Mixed’.
Geschilderde vlakken. Blauw. Het zal veel bezoekers niets zeggen. Het zal irritatie oproepen. ‘Het werk heeft niet als doel de beschouwer te behagen’, zegt Moes er zelf over.

verkocht!

In een bovenwoning aan de Zijlweg toont Kiki Kraaijeveld haar monumentale schilderijen. De kleur die overheerst is rood. Het zijn een soort geabstraheerde vrouwenlichamen. Vloeiende lijnen en vlot geschilderde vlakken verraden het schildersplezier.

foto’s van Merlijn Viersma


Beneden in de hal van het pand foto’s uit het project ‘Roest’ van Merlijn Viersma, die hij schoot in het Ruhrgebied. Overgebleven onderdelen van de staalindustrie als herinnering aan vervlogen tijden.

Om de hoek, bij hotel ‘the nui Diary’ stralen fluitketels – geprint op wit aluminium – van Ben ‘Benimov’ Imhoff de bezoeker tegemoet. ‘Make tea not war’ is de slogan. Oorlog voeren is voor de dommen, zo is het maar net.

Bart Holt

Dat figuratieve kunst tot mooie resultaten kan leiden bewijzen Bart Holt en zijn dochter Myra Holt. In het gedeelde atelier in De Greiner aan de Voorhelmstraat schilderijen en beelden van Bart en schilderijen van Myra. Grappig is het cassettedeck bij de vensterbank met talloze bandjes, die soms zelf een beetje ‘aanlopen’, verklapt Myra. Daarnaast de kunstboeken. Een inspirerende plek in een prachtig gebouw.

Myra Holt

Doorfietsen maar, naar de Linschotenstraat in het Rozenprieel, waar Harm van Ee een intrigerende verzameling collages aan de wanden van een atelierruimte heeft gehangen. Van Ee verzamelt papier uit alle hoeken en gaten, van tijdschriften tot afgebladderde posters op straat. Bij de Zakstraat bijvoorbeeld, bij de brug van de Bakenessergracht, daar hangen vaak posters die over de datum zijn. Van Ee scheurt daar zo nu en dan reepjes papier van af. ,,Hier, voel eens’’, zegt hij. Als je met je vinger over de collage gaat voel je de behangerslijm die eroverheen gegaan is. In het wonderschone boekje ‘Instants collés’ heeft hij werken van de afgelopen drie jaar samengebracht. Volgen kan ook via instagram.

Harm van Ee

Door de regen dan richting de Gedempte Voldersgracht, waar Hugo Loning een vintage telefoon heeft geschilderd, naast portretten en bijvoorbeeld een taperecorder en boksbeugel. Flamencogitarist Piet van Steenis fleurt het geheel muzikaal op met gloedvol spel op de snaren.

project GRIL van Ilja Warmerdam en Margriet Gehrels

Van grote charme is project GRIL van Ilja Warmerdam en Margriet Gehrels. Te zien in het Seinwezen. De kunstenaars besluiten vanaf april dit jaar met elkaar te communiceren via een schilderij. De een maakt een opzet, de ander schildert verder. Waar vervolgens weer een schilderkunstig antwoord op komt. In de film ‘the making of’ is te zien hoe beide kunstenaressen om en om met het doek richting het adres van de ander over straat wandelen. Tussendoor zijn de resultaten te zien. Maar af is het nooit.

Centrale Kunstlijn-tentoonstelling met ‘Dialoog’ van Marcella Kuiper

Ik wandelde Kunst centrum Haarlem aan de Gedempte Oude Gracht binnen, om een blik te werpen op de werkjes die de deelnemende kunstenaars aan de Kunstlijn 2019 hadden ingezonden als representatie van hun elders tentoongestelde werk. Dat viel niet tegen.

door Paul Lips

Het is natuurlijk altijd slechts een momentopname, zo’n bliksembezoek. Maar het helpt om alvast een globale keuze te maken voor waar je eventueel zou willen gaan kijken komend weekeinde. De miniatuurwerkjes mogen maximaal dertig bij dertig centimeter groot zijn en mogen er niet ‘provisorisch’ uit zien, zo valt te lezen op de website van Kunstlijn Haarlem. Dat is dan wel weer een beetje jammer, want er zijn in de kunsthistorie heel wat voorbeelden van provisorische werkjes (zoals schetsjes of snel gemaakte of in elkaar gezette dingetjes, ready mades) die later zeer de moeite waarde bleken te zijn. Picasso bijvoorbeeld maakte van een fietsstuur en zadel de kop van een stier. Enfin.

Picasso’s stierenkop: fietsstuur en zadel

Ik zag in een vitrine een handgemaakt sieraad van Iris Nijenhuis: ‘The Superb Necklace Magnolia’. Eigentijds, draagbaar en kleurrijk.
Iets verderop een reeds verkocht werkje van Yvonne van Dreven in de haar bekende stijl: dit keer een verlaten ruimte met een deur, verbeeld met een bewust beperkt palet.
De geabstraheerde landschappen van Helmuth van Galen boeien altijd. ‘Buitenruimten’ noemt hij ze.
De collages van Harm van Ee verraden een grote beheersing en gevoel voor compositie, hoewel het mijns inziens soms wel iets meer provisorisch zou mogen, á la Kurt Schwitters.
‘Desorigami’ van Rosa Navarro spreekt me aan omdat er met papier wordt gestoeid.
Bij Eveline van der Eijk zien we dan weer een geborduurd werk met als titel ‘Stripe’. Het wekt nieuwsgierigheid op.
Ben ‘Benimov’ Imhoff laat de loop van een wapen uit een bloedrood hart verschijnen en intrigeert daarmee.
‘Het Kritisch Oog’ van Annemiek Steenhuis verwijst wellicht naar de taak van de journalist, die zijn kritische, onbegrensde blik over de werken mag laten gaan tijdens de Kunstlijn, en de kunst van de kitsch mag onderscheiden.

‘Dialoog’, Marcella Kuiper

Maar het werk dat me het meest fascineert is ‘Dialoog’ van Marcella Kuiper.
Wat is het nu eigenlijk? Een brok afval. Een soort verroeste, metalen pot zonder bodem. Zachte muziek klinkt. Op de plek van de potbodem zien we bewegend beeld. Het lijkt een zee of zwembad. Helblauw. Langzaam verschijnen figuurtjes in beeld. Het lijken vissen. Maar het blijkt een menselijke gestalte, die lijkt te zwemmen in de blauwe ruimte. Het is allemaal gezichtsbedrog, zo blijkt. Ik heb het een beetje provisorisch gefotografeerd.

Daar komt Frank van der Schaar van het Kunst centrum Haarlem aangewandeld. Altijd leuk om dingen van hem te vernemen. Marcella Kuiper heeft flink gezwoegd om het kunstwerk in orde te krijgen, legt hij uit. Het kastje onderaan schijnt tig keer te zijn overgeschilderd. Links onderaan de stekker die niet uit het stopcontact gehaald mag worden. Het roestige voorwerp dat Marcella hier toont schijnt ‘gewoon in de tuin’ te hebben gelegen. Gevonden voorwerp. ,,Ruik maar eens”, zegt Frank. De kunstenares heeft de roestvorming op het object extra glans gegeven door er kaneelpoeder overheen te strooien. Kunstenares, zo noemt Marcella zichzelf niet. Ze maakt kunst en dat is dat.

Het is een wonderschoon kunstwerk.

detail ‘Dialoog’

Little Man: wonderschone country- & folkrock

De uit Ierland afkomstige Haarlemmer Ed O’Sullivan nam met leden van de band Grey Lotus een aantal eigen songs op. Het country- & folkrock-album is getiteld ‘Time’. Naam van de gelegenheidsformatie: Little Man. Spaarnestroom bezocht een repetitie voorafgaand aan de albumpresentatie op zondag 27 oktober tijdens Badkamergalm in het Badhuis aan het Haarlemse Leidseplein.

door Paul Lips

In een huisstudio in Haarlem Noord zitten zanger/gitarist Ed O’ Sullivan, bassist Eric ‘Clever Lee’ van Drunen Littel en gitarist A Man Called Hans (van den Dries) klaar om het eerste lied in te zetten: ‘The Grass Is Greener’, voorzien van gloedvolle close harmony en klavieren – die deze woensdagavond nog even niet klinken, maar zondagmiddag bespeeld zullen worden door Niels van der Weiden.

De opnames lagen al jaren op de plank, als goede wijn die geen krans behoeft. De tand des tijds heeft geen enkele invloed gehad op de kwaliteit. De plaat klinkt fris en geïnspireerd. O’Sullivan weet zijn gevoelens in eenvoudige, maar trefzekere woorden te vervatten. ,,Ik speelde met Martien den Nijs nummers van The Beatles op straat, maar schreef ondertussen ook eigen werk. Die nummers wilde ik graag opnemen.’’ De mannen van Grey Lotus zorgden voor de arrangementen, Daan Arisz hielp bij het mixen. Liselotte Verhagen tekende voor het artwork. Op de sleeve een heer in een oldtimer die enigszins verrast richting de fotograaf kijkt, de handen stevig aan het stuur. Het geheel levert een wonderschone productie op.

Ed O’Sullivan

Het uptempo countryrocknummer ‘Puppet On a String’ klinkt door de studioruimte, met een herkenbare gitaarlick en zang die vanuit de tenen komt. Gitarist Hans speelt de gitaarpartij zó enthousiast dat Eric ‘Clever Lee’ van Drunen Littel opmerkt dat het ritme wel ‘een klein tandje terug mag’. Juist die stevige beat maakt ‘Puppet On a String’ tot een persoonlijke favoriet van de verslaggever.

A Man Called Hans

Maar het daaropvolgende nummer ‘Behind’ (over het bezweren van verslavingen) heeft dan weer onweerstaanbare, Beatleleske samenzang. En het langzame ‘Ripple In The Water’ (opgedragen aan de slachtoffers van de tsunami in 2004) zou zowel Neil Young als Stephen Stills vast zeer bevallen als zij het ooit te horen kregen. De klagende mondharmonica van Joost Verhagen roept de beelden terug van de allesvernietigende vloedgolf. De hoge noten op de piano klinken huiveringwekkend mooi. Vingers schuiven over de frets van de gitaren, en ook hier is de zang opnieuw voortreffelijk. ‘Nothing really matters/nothing is really true/nothing ’s ever gonna be the same/now that I lost you…’

Ed O’Sullivan bewijst met zijn Little Man-project dat hij gerekend mag worden tot de belangwekkendste Haarlemse singer/songwriters.

Eric ‘Clever Lee’ van Drunen Littel

Tijdens Badkamergalm op zondagmiddag 27 oktober in het Badhuis Leidseplein zal Ed O’Sullivan in gezelschap verkeren van Eric ‘Clever Lee’ van Drunen Littel (bas, backing vocals), A Man Called Hans (gitaren), Joost Verhagen (harmonica, backing vocals, additonal lead vocals), Lars van der Weiden (drums en percussie), Niels van der Weiden (piano, keyboards, Hammond) en Roelof Ruis (accordeon). Zo nu en dan zullen er ook optredens in driemansformatie plaatsvinden.
Zondagmiddag trappen singer/songwriter Martijn Scholte en Eric van Drunen (bas/zang) om 16.00 af.

https://www.badhuisleidsebuurt.nl/agenda/badkamergalm-okt-2019

https://little-man.bandcamp.com/releases

(foto Niels Kok)

De creatieve zoektocht van Neeltje Mooring

Haarlemse Neeltje Mooring is als beeldend kunstenaar ‘kilometers aan het maken’, vindt ze zelf. Ze maakt schilderijen en tekeningen, waarbij wordt geëxperimenteerd met beeld en materialen. Zondagmiddag 29 september is er een Pop Up Expo in Atelier 76 aan de Essentraat.

Neeltje Mooring

In Atelier 76 staan de doeken klaar die zondag te zien zullen zijn op de tentoonstelling. Neeltje plaatst er enkele op een paar schildersezels. Op het schilderij ´Bada Bing´ zien we een dame die naar zichzelf kijkt in wandspiegels. Links het roze en purper van wat de indruk wekt van een gordijn. De lichaamscontouren van de brunette tekenen zich af door de dunne stof van haar japon.
In haar dagelijks leven werkt Mooring in de muziekindustrie en geeft ze les. Tekenen en schilderen is van jongs af aan een passie. ,,Als kind zat ik altijd al te tekenen. En plaatjes te draaien.´´ Dat was in Bleiswijk, een tuindersdorp in de omgeving van Rotterdam.
Ze rondt een kunstopleiding af aan de Ichthus Hogeschool in Vormgeving & Communicatie, en komt begin jaren negentig in Haarlem te wonen, waar ze werkt voor o.a. het Patronaat, Sony Music en Jiskefet B.V. Vooral het aspect van het aansturen van creatieven bij het vervaardigen van artwork en muziekvideo´s spreekt haar aan in haar werk. Het leidt tot de oprichting van haar eigen bedrijf Solid As A Rock en de music publishing company SAAR. ,,Een vrij druk bestaan´´, zegt ze er over. Het is een carrière waarbij ze zelf dingen opbouwt en uitzoekt. Iets dat ze dan ook juist weer leuk vindt, dat pionieren. Daarnaast is er de zorg voor haar dementerende pleegmoeder, die in Den Haag in een gesloten afdeling verblijft.

‘Pick Up’, Neeltje Mooring

Een en ander leidt tot een herbezinning op de dingen die ze graag doet. Ze besluit een beeldhouwcursus te volgen bij kunstenares Marlène Sjerps in Zandvoort. ,,Heerlijk om met die materialen als gips bezig te zijn, en dingen vorm te geven.´´
Nadat haar pleegmoeder is overleden en er meer tijd vrijkomt schrijft ze zich in bij de Kunstacademie Haarlem Leiden en legt zich onder leiding van Margreet Bouman toe op tekenen, schilderen en ruimtelijke vormgeving. Ze kan al vrij snel exposeren. Bij café Bruxelles, Jeltes Lokaal en het Jan en Piet Museum. Kopers melden zich. Vooral voor de werken onder de titel ´Food for thought´, realistische verbeeldingen van bijvoorbeeld citroenen, eieren, uien en paprika´s. ,,Zulk soort schilderijen kun je natuurlijk eindeloos herhalen. Maar ik vind het leuker om de uitdaging te blijven zoeken.´´
Op de kunstacademie komt ze terecht bij kunstenaar Rob Visje, die de leerlingen uitdaagt. Voor Neeltje een interessante docent. Ze is leergierig en nieuwsgierig. Anderen lopen wel eens boos weg uit het leslokaal. ,,Rob leerde me andere schilderstechnieken. Hij zei: je moet veel meer verf gebruiken. Nat op nat schilderen. Geen lijnen maken, maar vlakken. En die vlakken moeten op elkaar gaan botsen.´´ Dieren, stadstaferelen, figuren, ze zien er meteen interessant uit. Door de vlakverdeling zijn de vormen vereenvoudigd. In Chateau Cortils in België maakt ze een schilderij waarop ze zichzelf heeft afgebeeld, liggend op bed, kijkend naar de bomen in het landschap.

‘Summer Break’, Neeltje Mooring

Atelier 76 is een heerlijke plek, waar ze van tijd tot tijd terecht kan om te schilderen. Helaas komt daar binnenkort een einde aan. De toekomst is ongewis. Daarom is het juist nu leuk om zondag de Pop Up Expo te houden. Ze deed het al eerder, en dat beviel goed. ,,Vrienden, familie, collega’s, kennissen, kinderen, muzikanten, alles kwam langs. Mensen raken in gesprek met elkaar. Dan merk je dat kunst verbindt. Ik vind het leuk om samen te werken met anderen, zoals bij deze tentoonstelling waar ook Karin de Keizer exposeert. Tijdens zo´n expositie komen allerlei werelden bij elkaar.´´

tekst: PAUL LIPS

Pop Up Expo in Atelier 76 (exposanten Neeltje Mooring en Karin de Keizer). Zondagmiddag 29 september, Essenstraat 31 poort, 15.00 tot 18.00 u.

Liederen over de liefde die als een distel verwondt

A Place No One Gets Hurt’ is de titel van een liederenprogramma waarbij nieuwgeschreven repertoire centraal staat van de Haarlemse zangeres-muzikant Judith Wesselius. Het gaat over de liefde. Over de liefde die als een distel verwondt. Maar ook over opnieuw verliefd worden. ,,Thema’s waar mensen zich in waarschijnlijk in kunnen herkennen’’, zegt Wesselius.

Vanavond (24 september) en zondagmiddag (25 september) zijn er uitvoeringen in het sfeervolle pand van Jansstraat 33, waar vaker mooie uitvoeringen worden gegeven. Een uitermate geschikte ruimte, vindt klavierspeler Joshua Aaron. En er staat een vleugel. Zijn Novation Impulse-keyboard kan hij daar dan bovenop zetten. Met een kleedje er onder. Voor deze generale repetitie staat het nu nog bovenop een ander klavier, met daarnaast nog veel meer toetsenborden. We zijn in Aaron’s werkruimte in het vervallen gebouw aan het Groot Heiligland, waar ooit een hotel zou moeten verrijzen.
Joshua Aaron zit op vrijdagavond achter zijn toetsenborden, als Judith het eerste nummer inzet. Zangeres Yara Burger aan haar zijde, contrabassist Gert-Jan Kooren startklaar. Joshua slaat een lage pianotoon aan, die hij herhaalt.

I hate you for trying, I hate you for failing, I hate your compassion, I hate your words of affection…’, klinken de stemmen. Judith doet de hoge, Yara de lage. Synth-geluiden als donderslagen wisselen de coupletten af. De minimale begeleiding geeft het lied een ongekende spanning mee. ,,We klinken nét als één stem’’, roept Wesselius. Het kost haar moeite om tijdens het zingen niet te lachen van enthousiasme. Een wonderschone combinatie. En dan moet de derde zangeres, Stephanie Yavelow zo direct nog binnenkomen.
Judith vraagt zich af of die donderslagen, die beats niet éérder tijdens het lied moeten klinken. ,,Want het is zó gááf, ik verlang er gewoon naar dat die beats vaker klinken.’’

A Place No One Gets Hurt’ is het eerste soloproject van Judith Wesselius. De nummers beschrijven het veelzijdige proces van liefdesverdriet. ‘…Bij (bijna) iedereen bekend: het onvermogen om het verdriet, de woede, maar ook de verwondering en ontroering te uiten waar je mee rondloopt…’, zo omschrijft ze zelf het programma.
,,Ik werk altijd heel lang aan een nummer’’, legt Wesselius uit. ,,Ik bouw het echt op, in kleine stukjes. Ik kan daar maanden over doen. Je hebt van die muzikanten die zeggen dat ze in tien minuten een liedje hebben geschreven. Dat heb ik niet. Ik schrijf meestal op de piano. Maar ik vind mijn eigen pianospel niet goed genoeg voor een uitvoering, dus heb ik Josh er bij gevraagd. Een fantastische begeleider, die ook nog eens mooi kan arrangeren en dingen kan toevoegen. Soms wordt het daardoor anders dan ik het in mijn hoofd had, maar dat is niet erg.’’

Stephanie is gearriveerd. Het is voor het eerst dat Judith Wesselius haar nieuwe werk in het openbaar deelt. Met haar collega-zangeressen en muzikanten. De aanleiding van het feit van dat er veel nieuwe nummers ontstonden was iets dat praktisch iedereen meemaakt: ,,Het ging uit.’’ Ze zette het verdriet om in een boeket prachtige songs. ,,Maar het zijn dus niet enkel tragische liedjes’’, benadrukt ze. Soms leidt de inspiratie tot een geweldige melodie. Zo’n moment dat je als muzikant bij jezelf denkt ‘wow, heb ík dit geschreven?’.
Ze zit immers niet voor niets ook in Grey Lotus, een band die liever de moeilijkste dan de gemakkelijkste weg kiest, en daar schitterende muzikale resultaten mee oogst.

Die plek waar je nooit gekwetst wordt. Waar zou die zich bevinden? On the top of the highest building? Tussen de wolken? ,,Where is this place no one gets hurt?’’, zingen Judith, Yara en Stephanie. Beide concerten zijn inmiddels zo goed als uitverkocht. Komt er ook een toernee? Nu weet ze dat nog niet. ,,Yara gaat eerst bevallen, en Stephanie gaat een tijdje op reis. Wie weet daarna.’’

Paul Lips

A Place No One Gets Hurt‘, vanavond (24/9) en zondagmiddag (25/9) bij Jansstraat 33, Haarlem (beide concerten uitverkocht)