‘Stay-at-home-expo’ in boekvorm van Popinnart dwingt geconcentreerd kunstkijken af

Wat te doen al de musea en galeries gesloten moeten blijven vanwege de pandemie? Dán weer gesloten, dán weer open. Geen peil op te trekken. ‘Veiligheid voorop’ is inderdaad het devies, maar de grilligheid doet zoeken naar nieuwe of andere mogelijkheden. Kunstenaarscollektief Popinnart bracht onlangs een ‘stay-at-home-expo’ in boekvorm uit. Immers, de coronapandemie dwingt ons om dingen rustiger aan te pakken en langer en aandachtiger te kijken naar kunst. Vandaar de boekvorm.


door Paul Lips

Popinnart (de kunst ‘popt op’ is is daarmee ‘popinn’) is opgericht door Katelijn Bergman. Een ‘nomadisch artist run collectief‘ noemt ze het. Dat duidt op een zwervend bestaan. Aanvankelijk kon nog een oude bioscoop aan de Amsterdamse Middenweg worden gehuurd, maar dat was anti-kraak en dus tijdelijk.

beeld: Popinnart

De Haarlemse kunstenaar – en betrokken deelnemer van Popinnart – Marjan Jaspers wees me op het boek en de aantrekkelijke introductieprijs van 12,50 eurootjes. Wist de Goedheiligman dit reeds? De cadeaux in het Nicolaes-pakhuis zouden met een voorraad van dit bijzonder gunstig geprijsde kleinood kunnen worden uitgebreid. In elk geval reden genoeg om mij op een doordeweekse ochtend met gezwinde spoed richting ateliercomplex Het Hoofkantoor in de Waarderpolder te snellen teneinde nochtans een exemplaar te bemachtigen. Als je niet beter wist zou je zo’n zonovergoten herfstdag ‘lenterig’ kunnen noemen. In elk geval is Pluvius in geen velden of wegen te bekennen. En in dat ruim bemeten perceel resideert Jaspers heden ten dage. Een splendide ruimte – zéker geen tabula rasa – met veel strijklicht door het vensterglas, waarachter je je niet hoeft te vervelen en niet hoeft te wensen dat je ‘twee hondjes was’.

Marjan Jaspers (foto pl)

Het omslag van het boek nodigt al uit vanwege het fluoriserende oranje, groen, zwart en wit. Afbeeldingen van het werk van Katelijn Bergman intrigeren direct. Vlot geschetste vrouwfiguren met veel grijstinten, met daarbij de titel ‘man of constant sorrow’. En als je dan de bijgevoegde Q-codes aanklikt verschijnen er achtereenvolgens een reclame voor lipstick, een artikel uit The Guardian over Harry Weinstein (met wie naar verluidt niet al te best gaat momenteel) en een youtube-filmpje met een lijnen schetsende hand. Andere namen van wie de afgebeelde werken me aanspreken zijn Jeanine Jordaan, Airco Caravan, Bonnita Postma en Jet Nijkamp.
Het werk dat Beth Namenwirth toont bestaat uit zwartwit-figuurtjes in yoga-houdingen en valt me een tikje tegen. Haar kleurrijke schilderijen die ze op andere plekken cq tentoonstellingsruimten laat zien zijn doorgaans interessanter, spannender en verrassender. Je kunt beter Beth, zou ik willen fluisteren. Maar wie ben ik?

werk van Marjan Jaspers

Marjan Jaspers schrijft bij haar hoofdstukje dat het kernbegrip waarop haar kunstenaarschap is gebaseerd het woord ‘spel’ betreft. ,,In spel kun je je verliezen, de wereld leren kennen, de wereld je eigen maken, je plek vinden, communiceren en spel houdt ook een proces in van ontdekkingen en op zoek gaan naar volmaaktheid.”

Bijgaand een aantal vlot gepenseelde aquarellen van fantasie-insecten. En met de Q-code nodigt Jaspers ons via instagram uit om óók op zo’n speelse wijze het penseel ter hand te nemen.
Editor en designer van het boek is Maria Koning, als kunstenaar werkend onder de naam Airco Caravan. Prachtig is haar verbeelding van een Amerikaanse vlag, een werk dat uitsluitend uit pleisters in sobere kleuren blijkt te bestaan. Een werk waar Jasper Johns (de schilder van ‘Flag‘, uit 1954-’55) vast heel vrolijk van zou worden.

‘Flag’ (detail)

En als je dan bij Airco Caravan op de Q-code klikt zie je het youtube-filmpje waarop Martin Luther King jr. zijn fameuze speech ‘I Have A Dream‘ van augustus 1963 houdt. Sindsdien is de wereld er niet mooier op geworden. Eerder lelijker, cynischer en gewelddadiger. Het recht van de grootste bek, dat zich heeft genesteld in de haarvaten van de samenleving. Niet enkel op straat, maar ook in de politiek en zelfs het bedrijfsleven.

Een kunstboek als ‘Popinnart, coronaproof exhibition’ helpt om de lezer – en vooral kijker – een wereld te tonen waarin mensen zich bezig houden met het maken van mooie dingen. Een beetje zoals het zou horen te zijn in dit universum. Het is een mooi universum, dat van Popinnart.
https://popinnart.nl/

Tot slot nog een leuk muziekje waar ik aan moest denken. ‘Pop‘ van wijlen Herman Brood
https://www.youtube.com/watch?v=z9zHHCsQpmo

paulenremco

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *